Οι ναύτες ιστορικά εκμεταλλεύονται τα ωκεανικά ρεύματα αλλά δεν εξαρτώνται από αυτά για την κίνηση. Η πρωτεύουσα δύναμη κίνησης των ιστιοφόρων πλοίων πάντα ήταν η άνεμος που πιάνει τα ιστία, με έμπειρους ναύαρχους να χρησιμοποιούν τα καταλεγόμενά μοτίβα ανέμων (έμπορικοί ἄνεμοι, ζεφύροι) για αποδοτική πλοήγηση.
Οι πολυνησιακές, ευρωπαϊκές και άλλες ναυτικές παραδόσεις ανέπτυξαν εξελιγμένη γνώση των εποχιακών ανέμων και ρευμάτων. Τα ρεύματα βοηθούσαν τα ταξίδια αλλά δεν ήταν η κινητήρια δύναμη—τα τετράγωνα πλοία μπορούσαν να πλέουν εναντίον ανεπιθύμητων ρευμάτων αν οι ἄνεμοι το επέτρεπαν.
Οι σύγχρονα ιστιοφόρα πλοία σχεδόν καθολικά φέρουν βοηθητικές μηχανές, παρέχοντας ανεξάρτητη κίνηση ανεξάρτητα από τις συνθήκες ανέμου ή ρεύματος. Αυτό μειώνει την εξάρτηση από τα ρεύματα σε βελτιστοποίηση και όχι ανάγκη.
Η έξυπνη πλοήγηση εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ευνοϊκὰ ρεύματα (Ρεύμα του Κόλπου, Κουροσίγιο, Αγούλας) για να εξοικονομήσει καύσιμο και χρόνο. Τα ιστιοφόρα αθλητικὰ πλοία μοντελοποιούν με ακρίβεια τις επιπτώσεις των ρευμάτων. Αλλά κανένας σύγχρονος ναύτης δεν εξαρτάται από τα ρεύματα—είναι τακτικό πλεονέκτημα, όχι στρατηγική απαίτηση.
