Τα επίπεδα νερού των λιμνών διατηρούνται μέσω πολλαπλών μηχανισμών ανεφοδιασμού, καθένας με ποικίλη σημασία ανάλογα με την τοπική γεωγραφία, κλίμα και γεωλογία.
Βροχή και χιόνι απευθείας στην επιφάνεια της λίμνης παρέχουν άμεση εισροή, ιδιαίτερα σημαντική για μεγάλες λίμνες με εκτεταμένες επιφάνειες.
Το νερό ρέει επίγειος από περιβάλλοντες κλίσεις, λόφους και αδιαβρόχους επιφάνειες (δρόμοι, στέγες) στη λίμνη. Αυτή η συνεισφορά αυξάνεται κατά τις έντονες βροχοπτώσεις και τη χιοννοπτήση.
Για πολλές λίμνες, οι υφετέροις ρεμάτια και ποταμοί παρέχουν τον μεγαλύτερο όγκο νερού, αποστράγγοντας ανεποτάμιες λεκάνες. Εποχιακά μοτίβα ροής—εαρινές πλημμύρες, μονσούνα—ωθούν σημαντικά παλινδρομήσεις ανεφοδιασμού.
Όταν το υδραγωγείο πηγαίνει το επίπεδο της λίμνης, τα υπόγεια νερά διαστίλλουν προς τα πάνω μέσω του βουνού της λίμνης. Αυτή η βασική ροή υποστηρίζει τις λίμνες κατά τη διάρκεια ξηρικών περιόδων και είναι κρίσιμη για λίμνες διείσδυσης χωρίς επιφανειακές εξόδους.
Σε κλίματα εποχιακού χιονιού, η εαρινή πτήση παράγει τεράστιους όγκους απορροής, συχνά τη μεγαλύτερη ετήσια ανεφοδιασμό για αλπίνες και βόρειες λίμνες.
Τεχνητός ανεφοδιασμός περιλαμβάνει κανάλους ανακατεύθυνσης, αντλιαίες μεταφορές από ποταμούς ή υδραγωγεία, συστήματα διαχείρισης υδρομέτεωρων, και απόρριψη επεξεργασμένων αποβλήτων. αυτές οι παρεμβάσεις μπορούν να συμπληρώσουν τον φυσικό ανεφοδιασμό ή να αντισταθμίσουν αναλήψεις και κλιματικές επιπτώσεις.
Κάθε λίμνη έχει μοναδικό «υδρολογικό προϋπολογισμό» που ισορροπεί εισροές (ανεφοδιασμός) ενάντια σε εξόδους (εξάτμιση, εξόδος, διείσδυση, αναλήψεις). Η κατανόηση των κυρίαρχων μηχανισμών ανεφοδιασμού είναι ουσιώδης για τη διαχείριση, διατήρηση και πρόβλεψη απαντήσεων σε κλιματική αλλαγή και αλλαγές χρήσης γης.
