Κατά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο, ο Ποταμός Μισισιπί εξυπηρετούσε ως حيوية αρτηρία για την πολεμική προσπάθεια της Ένωσης. Αφού ασφάλισε τον έλεγχο του ποταμού νωρίς στο конфлиκτο, το Βορρά κέρδισε αποφασιστικό λογιστικό πλεονέκτημα στο Δυτικό Θέατρο. Ο υδατοδρόμος επέτρεψε την ταχεία μεταφορά στρατευμάτων και προμηθειών από την βιομηχανική Βορρά κάτω στη Βαθιά Νότια, ενώ διευκόλυνε επίσης την εναλλασσόμενη κίνηση μεταξύ της Λεκανοποιίας Μισισιπί και του Ανατολικού Θεάτρου. Αυτή η στρατηγική κυριαρχία του ποταμού διέσπασε αποτελεσματικά τη Συνομοσπονδία σε δύο και παρεπεξέτασε την τελική νίκη της Ένωσης.
Η κατάληψη κλειδιών οχυρών όπως η Βίκσμπουργκ και η Νέα Ορλέανη έδωσε στο Ναυτικό και Στρατό της Ένωσης απεριόριστη πρόσβαση στο μήκος του ποταμού. Ατμοκίνητα μεταφορικά και κανονιεροπόρα πλοία μπορούσαν τώρα να μετακινούν ολόκληρες μερίες, πυροβολικά και τόνους προμηθειών με ταχύτητα και αποδοτικότητα που τα χερσαία άμαξα δεν θα μπορούσαν ποτέ να ταιριάξουν. Αυτή η κινητικότητα επέτρεψε στουςarhηγούς όπως ο Γιούλιος Σ. Γκραντ να προβάλλουν δύναμη βαθιά σε εχθρική εδαφικό, να διατηρούν μακροχρόνιες πολιορκίες και να αντιδρούν γρήγορα σε απειλές της Συνομοσπονδίας.
Η ροή του ποταμού υπαγόρευε φυσική βορειονοτική ροή, αλλά οι μηχανικοί και πιλότοι της Ένωσης εξοικειώθηκαν με την ανώτερη πλοήγηση. Αυτή η δίπλη ικανότητα significava ότι οι τραυματισμένοι στρατιώτες μπορούσαν να διασωθούν σε βόρειες νοσοκομεία με την ίδια αποδοτικότητα με την οποία νέα ενισχύσεις ναυαγούσαν νότια. Επιπλέον, ο ποταμός συνδέονταν με τους ποταμούς Οχάιο και Τενεσί, δημιουργώντας ένα τεράστιο εσωτερικό δίκτυο που συνδεδίασε την ανθρώπινη δύναμη και υλικό του Μέσouest απευθείας με τις фронтικές γραμμές στη Τενεσί, Μισισιπί και Λουιζιάνα.
