Στην ακμή της (c. 117 μ.Χ. υπό Τραϊανό), η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία χρησιμοποίησε μεγάλους ποταμούς ως φυσικά, αμυνάσιμα σύνορα (limes) σε τρεις ήπειρους. Αυτά τα "υγρά σύνορα" ήταν περισσότερο από γραμμές σε χάρτη—ησαν μιλιταριοποιημένες ζώνες φρούρια, πυργών, αποθηκών και στόλων (classis), ρυθμίζοντας εμπόριο, μετανάστευση και διπλωματία.
Από τη Βόρεια Θάλασσα μέχρι τη σύρραξη με τον Δούναβη, ο Ρήνος διέτεινε την Γερμανία Inferior/Superior από την Μαγνα Γερμανία. Λεγεώνες στο Ξάντεν (Castra Vetera), Κόλνη (Colonia Claudia Ara Agrippinensium), Μάιντς (Mogontiacum), Στρασβούργο (Argentoratum) ηγίαγαν το σύνορο. Η Classis Germanica παρέμεινε στον ποταμό και την ακτή της Βόρειας Θάλασσας.
Ρέοντας ~1.700 μίλια από τη Μέλαινα Δάσος στη Μαύρη Θάλασσα, ο Δούναβης φύλασσε την Ραιτία, Νορικό, Παννωνία, Μοισία, Δακία. Κύριες λεγεωνικές βάσεις: Ρεγκενσβουργ (Castra Regina), Βιέννη (Vindobona), Βουδαπέστη (Aquincum), Βελγράδιο (Singidunum), Novae, Durostorum. Η Classis Pannonica και Classis Moesica ελέγχαν τον ποταμό. Ο Limes Transalutanus επέκτεινε την προστασία βόρεια του Δούναβη στη Δακία.
Από τα όρη Ταύρου στον Περσικό Κόλπο, ο Ευφράτης διόριζε τη Ρώμη από την Παρθία (αργότερα Σασσανίδα Περσία). Οχυρωμένες πόλεις—Ζεύγμα, Δούρα-Ευρωπός, Κιρκήσιο, Ρεσάφα—αγκύρωναν τον Limes Arabicus. Ο ποταμός ήταν αγγελία εμπορίας (σίricos, βαχαρικά) και ταμπελί για εισβολή.
Στην Αίγυπτο, ο Νείλος ήταν ο σιτάριχος της αυτοκρατορίας και στρατηγικός δρόμος. Ο Πρώτος Καταρράκτης (Ασουάν) σήμαινε το πρακτικό νότιο όριο ρωμαϊκής εξουσίας· πέρα από αυτόν η Μερόε (Kush) και οι Blemmyes. Φρούρια στο Φιλαί, Συήνη (Ασουάν), Μπερενίκη ασφάλιζαν την κοιλάδα του Νείλου και τις εμπορικές διαδρομές της Ερυθράς Θάλασσας.
Αυτά τα ποτάμια σύνορα były διαθυματικά μεμβράνες, όχι σιδηρές κουρτίνες—διευκόλυναν εμπόριο (ήλεκτρο, γούνια, δούλοι, κρασί, ελαιόλαδο), διπλωματία (βασιλιάδες πελάτες, επιχορηγήσεις) και πολιτισμική ανταλλαγή—ενώ τα λεγεώνες πίσω από αυτά προβάλλαναν δύναμη. Τα ερείπιά τους (πύργοι στο Rainau-Buch, Weissenburg; φρούρια στο Vindolanda, Housesteads στην βορειά πλευρά του Τείχους του Αδριανού) εξακολουθούν να καταγράφουν το άκρο της αυτοκρατορίας.
