Ο ωκεανός αγωγεί ηλεκτρισμό — αλλά είναι μεσαίος αγωγός σε σύγκριση με τα μέταλλα, και η αγωγιμότητά του διαφέρει δραματικά με τις συνθήκες.
Τα μέταλλα αγωγούν μέσω ελεύθερων ηλεκτρονίων. Το αλάτι νερό αγωγεί μέσω διαλυμένων ιόντων — κυρίως Na⁺ και Cl⁻ από το αλάτι (NaCl), plus Mg²⁺, SO₄²⁻, Ca²⁺, K⁺ και άλλοι. Αυτά τα φορτισμένα μόρια μετακινούνται σε ηλεκτρικό πεδίο, δημιουργώντας ρεύμα.
Υψηλότερη αλιμυρότητα = περισσότερα ιόντα = υψηλότερη αγωγιμότητα. Ανοιχτή θάλασσα (~35 PSU): ~5 S/m. Εστιαδές: μεταβλητές. Υπεραλατικές λαγούνες: έως 7 S/m. Γλυκό νερό: 0,005-0,05 S/m.
Ζεστότερο νερό = χαμηλότερη ιξώδεις = υψηλότερη κινετικότητα ιόντων = υψηλότερη αγωγιμότητα. ~2% αύξηση ανά °C. Το τροπικό επιφανειακό νερό αγωγεί καλύτερα από το πολικό βαθύ νερό.
Μικρή επίδραση. Η αυξημένη πίεση μειώνει ελαφρώς την κινετικότητα των ιόντων, αλλά η θερμοκρασία και η αλιμυρότητα κυριαρχούν.
Οι θαλάσσιοι οργανισμοί επηρεάζουν την τοπική αγωγιμότητα:
Οι CTD (Conductivity-Temperature-Depth) profilers μετρούν την αγωγιμότητα για να προκύψουν την αλιμυρότητα — θεμελιώδες ωκεανογραφικά δεδομένα. Αυτονόμα γλείδερ και Argo floats παρέχουν παγκόσμια κάλυψη.
Η ιωνική αγωγιμότητα του θαλάσσιου νερού επιτρέπει μοναδικές εφαρμογές (μπαταρίες θαλάσσιου νερού, εξαγωγή μετάλλων) αλλά παραμένει θεμελιωδώς περιορισμένη σε σύγκριση με την ηλεκτρονική αγωγιμότητα. Είναι αγωγός από χημεία, όχι από μηχανικό αξία.