Η εισβολή της θαλασσίας λάμπρτας στα Μεγάλα Λίμνες είναι κλασικό παράδειγμα απροσδόκητων συνέπειών από ανθρώπινη μηχανική. Πριν το 1829, οι Καταρράκτες Νιάγκαρα شكلούσαν απόλυτο εμπόδιο —μια κατακρημνική πτώση 50 μέτρων που κανένα ψάρι δεν μπορούσε να ανεβάσει. Η λάμπρτα, ένα παράσιτο γναθόστομο ψάρι εγχώριο στον Ατλαντικό, δεν είχε πρόσβαση στα ανώτερα λίμνες.
Ο Διώρυγα Γουέλλαντ, που ανοίξει το 1829 για να παρακάμψει τις Καταρράκτες Νιάγκαρα για ναυτιλία, παρείχε το πρώτο τεχνητό μονοπάτι. Οι λάμπρτες μετέβησαν σταδιακά μέσω των κλειδαριών του διώρυγα, φτάνοντας στην Εριαίο Λίμνη τη δεκαετία του 1830. Οι επόμενες βελτιώσεις διώρυγα (πιο πλατύ, πιο βαθύ, περισσότερες κλειδαριές) εχleunαν την εξάπλωσή τους: Λίμνη Χουρόν (1930s), Λίμνη Μίσιγαν (1936), Λίμνη Σουπεριόρ (1946).
Στην εγχώρια ζώνη τους, οι λάμπρτες συνεξελίχθηκαν με ξενοδόχους· στα Μεγάλα Λίμνες, βρήκαν αμπέμπληκτους πληθυσμούς ψαριών —ψάρια λάμπρας, λευκά ψάρια, κορεγόνους— χωρίς αμύνες. Μια λάμπρτα σκοτώνει ~18κγ ψαριών. Μέχρι τη δεκαετία του 1950, η αλιεία ψαριού λάμπρας κατακερματίστηκε, καταστρέφοντας μια βιομηχανία $10εκατ.+ ετησίως και αναδιαμορφώνοντας ολόκληρο το τροφικό δίκτυο.
Η Επιτροπή Αλιείας Μεγάλων Λιμνών (1955) συντονίζει απολάμπρτικα θεραπείες (TFM), εμπόδια, και παγίδες —καταστέλλοντας πληθυσμούς ~90%. Ωστόσο, η πλήρης εξάλειψη παραμένει εusive· ο περίπλοκος κύκλος ζωής της λάμπρτας και η τεράστια έκταση του συστήματος απαιτούν αιώνια διαχείριση —μόνιμο κόστος μιας απόφασης διώρυγα 19ου αιώνα.
