Η πρωτεύουσα της Πενσιλβανίας μετακινήθηκε δύο φορές πριν καθίσει στη Χάρρισμποργ: Φιλαδέλφεια (1682–1799) και Λάνκαστερ (1799–1812). Το 1812, η κρατική νομοθεσία ψήφισε να μεταφέρει την πρωτεύουσα στη Χάρρισμποργ. Αν και οι ακριβείς διαβουλεύσεις δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένες, οι ιστορικοί αναγνωρίζουν διάφορους σοβαρούς παράγοντες:
Η Χάρρισμποργ φιλοξενούσε τη Συνταγματική Συνέλευση Πενσιλβανίας του 1787, ένα καθοριστικό γεγονός για τη διαμόρφωση του πρώιμου νομικού και πολιτικού πλαισίου της πολιτείας.
Βρίσκεται κοντά στο γεωγραφικό κέντρο της πολιτείας, η Χάρρισμποργ προσέφερε πιο ισορροπημένη πρόσβαση ταξιδίων για νομοθέτες και αξιωματούχους από όλες τις περιφέρειες.
Η πόλη βρισκόταν στην ένωση του Ποταμού Σουσκουέχανα και μεγάλων χερσαίων διαδρομών, διευκολύνοντας την κίνηση ανθρώπων, αγαθών, και πληροφοριών—κρίσιμο σε εποχή ποταμιάς και οδικής μεταφοράς.
Μέχρι τις πρώιμες δεκαετίες του 19ου αιώνα, η Χάρρισμποργ αναδύετο ως εμπορικό και διοικητικό κέντρο, με αυξανόμενη επιρροή που την έκανε φυσική επιλογή για έδρα της κυβέρνησης.
Αυτοί οι παράγοντες—ιστορική κληρονομιά, προσβασιμότητα, υποδομή, και ορμή—συνεπράξαν την απόφαση να γίνει η Χάρρισμποργ μόνιμη πρωτεύουσα.
