Ο Απόλλων, θεός της μουσικής και της ποίησης, κυνηγά τη νύμφη Δάφνη, κόρη του ποταμού Πηνειού. Η Δάφνη, αφιερωμένη στην Άρτεμη, τον απέρριψε. Καθώς ο Απόλλων πλησιάζει, ζήτησε από τον πατέρα της να της δώσει διάφυγα· ο Πηνειός τη μεταμόρφωσε σε δαφνόδεντρο.
Σπασμένος στην καρδιά, ο Απόλλων έκοψε έναν κλάδο από το δέντρο και φτιάξε ένα στέφανο, ανακηρύσσοντας τον δάφνο ιερό σύμβολό του. Τον φόρεσε ως δείγμα αιώνιας αγάπης και νίκης επί της κυνηγητικής διαδικασίας.
Ο στέφανος από δάφνο γίνει το ανώτατο βραβείο στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη—απονέμετε στους Ολυμπιονίκες, ποιητικούς πρωταθλητές και νικηφόρους στρατηγούς. Τα αειφύλλα φύλλα του σήμαιναν την αθάνατη δόξα, την τιμή και την επιτυχία, καθρέφτοντας την αιώνια αφοσίωση του Απόλλωνα.
Έτσι, μια ιστορία απροσδόκητης αγάπης και μεταμόρφωσης δόθηκε στον Δυτικό πολιτισμό ένα από τα πιο διαμόνιμα σύμβολα της επίτευξης.
