Από την inaugουράσιόν του το 1863, το Λονδίνιο Μέτρο (το Tube) έχει ξαναδιαμορφώσει την μητρόπολη σε πολλαπλές διαστάσεις:
Επέτρεψε μαζική μετακίνηση από προάστια στο κέντρο, μειώνοντας συμφόρηση και ρύπανση. Επέτρεψε στο Λονδίνο να επεκταθεί ακτίνιο κατά μήκος σιδηροδρομικών οδών, δημιουργώντας τη «ζώνη μετακίνησης».
Σύνδεσε εργατικό δυναμικό με θέσεις εργασίας, αυξάνοντας την παραγωγικότητα. Ελκύει επιχειρήσεις στο κέντρο του Λονδίνου και αργότερα στα Κανάρι Γουορφ (επέκταση Γιούμπιλι Λάιν). Βασικό για τουρισμό — οι επισκέπτες μετακινούνται εύκολα.
Μείξε τάξεις και πολιτισμούς σε κοινούς χώρους, διαλύοντας τη βικτωριανή διαχωρισμό. Ενίσχυσε την ανεξαρτησία των γυναικών (ασφαλές, προσβάσιμο ταξίδι). Διευκόλυνε εργατικές κινήσεις και πολιτική οργάνωση.
Ο χάρτης του Tube (Χάρι Μπεκ, 1931) είναι εικονικό στοιχείο σχεδιασμού. Οι σταθμοί διαθέτουν χαρακτηριστική αρχιτεκτονική (οξύδερμα πλινθοκεραμικά του Λέσλι Γκρίν, μοντερνισμός του Τσάρλς Χόλντον). Έδωσε الهαμά στην λογοτεχνία (Βιρτίνια Γουölf, Νέιλ Γκέιμαν), μουσική (The Jam, M.I.A.), κινηματογράφο (Sliding Doors, Skyfall), μόδα. Η ανακοίνωση «Mind the Gap» αναγνωρίζεται παγκοσμίως.
Σήμερα, η Γιούμπιλι Λάιν (Κρόσρεϊλ) συνεχίζει αυτή την κληρονομιά μετασχηματιστικής συνδεσιμότητας.