Για 103 χρόνια, από 1866 έως 1969, η Pullman Palace Car Company παρείχε πολυτελή βαγόνια ύπνου σε τρένα σε όλη την Αμερική. Ένας άνθρωπος φροντίζε για όλες τις ανάγκες των επιβατών σε αυτά τα βαγόνια ύπνου. Κάνει τα καρέκλες τους βαγόνια ύπνου το βράδυ, και τα κάνει ξανά καρέκλες το πρωί. Φέρνει στους επιβάτες φαγητό και ποτό, πουλάει τους παιχνίδια καρτών, τσιγάρα και γλυκά, και κρατά το βαγόνι ακατάσχετο καθαρό σε όλες τις ώρες. Ήταν ο Pullman Porter.
Μόνο αφροαμερικανοί άνδρες από το Νότιο εργάζονταν ως Pullman porters. Στη μετα-Πολεμική Αμερική, ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, ο George Pullman, πίστευε ότι οι λευκοί επιβάτες θα ένιωθαν πιο άνετα και ασφαλείς με κάποιον που ήταν ουσιαστικά αόρατος για αυτούς εκείνη την εποχή, ένας πρώην σκλάβος. Μέχρι τη δεκαετία του 1920, η Pullman Company παρείχε περισσότερες εργασίες σε αφροαμερικανικούς άνδρες από οποιαδήποτε άλλη αμερικανική εταιρεία. Μόλις ένας άνδρας επιλεγεί να είναι porter, του δινόταν αξιολόγηση χαρακτήρα και εκτεταμένη εκπαίδευση.
Οι πρώιμοι porters απαιτούνταν γενικά να είναι μακριά από τις οικογένειές τους για μεγάλες περιόδους χρόνου. Πολλές από τις τρένο κεντρικές ήταν στο Βορρά, και οι περισσότεροι porters ζούσαν στο Νότο. Αυτό έγινε λιγότερο πρόβλημα μόλις οι μαύροι άρχισαν να μετανιστούν στο Βορρά για εργασία. Ένας porter συχνά βάζει 400 ώρες τον μήνα. Η αμοιβή ήταν χαμηλή. Η εργασία ήταν φυσικά απαιτητική, ειδικά το τραβάειμα των επάνω βαγονίων από το ταβάνι κάθε βράδυ και η επιστροφή τους στη θέση τους το πρωί. Υπήρχαν πολλοί πολύ αυστηροί κανόνες. Για παράδειγμα, τα στρώματα και τα πετσέτες ήταν βρώμικα μόλις είχαν αναδιπλωθεί. Ο porter απαιτούνταν να είναι διαθέσιμος στους επιβάτες 24 ώρες την ημέρα, το οποίο جعل το ύπνο δύσκολο.
Αν και οι μαύροι porters僱用因为白人在那个时代认为前奴隶是隐形的，Pullman porter一点也不在黑人社会中隐形。他们拥有当时黑人可获得的最好工作之一。他们广泛旅行，看到了国家的大部分地区，所以他们有很多故事可讲。工资可能很低，但一个好的porter可以通过小费赚很多钱。许多porters拥有房子和汽车。一个家庭的几代人可能都是porters，本质上从上一代继承了这份工作。
Οι ομοσπονδίες γενικά απαγόρευαν στους μαύρους να συμμετάσχουν. Αν και η εταιρεία προσπάθησε να διαμορφώσει διάφορα οργανισμούς που είχαν σχεδιαστεί για να δώσουν στους porters αίσθηση ανήκειν σε ομοσπονδία, κανένας δεν ήταν πολύ επιτυχημένος. Το 1925, η πρώτη συνεδρίαση της International Brotherhood of Sleeping Car Porters διεξήχθη στο Harlem. Δεν ήταν μέχρι το 1937, ωστόσο, που η Brotherhood הצליח να πείσει την Pullman Company να συμφωνήσει σε σύμβαση. Αλλά σε μεταγενέστερες δεκαετίες, οι αμερικανοί ταξίδευαν όλο και λιγότερο με τρένο. Οι 12.000 porters που ανήκαν στην Brotherhood το 1925 είχαν συρρικνωθεί σε απλώς 1.151 το 1968, ένα χρόνο πριν η Pullman Company διακόψει τη λειτουργία. Και καθώς τα Pullman βαγόνια ύπνου σβήσαν στην ιστορία, έτσι έκαναν και οι Pullman porters.
