Ο άνθρωπος χτίζει δρόμους για χιλιάδες χρόνια. Οι ρωμαϊκές οδοί ήταν τόσο καλά χτισμένες που χρησιμοποιούνται ακόμη σήμερα. Ωστόσο, εκτός από τις ρωμαϊκές οδούς, δεν ήταν μέχρι τη δεκαετία του 1800 που χτίστηκαν καλοί στερεοί δρόμοι και μπήκαν σε χρήση. Δύο από τους άνδρες που χτίστηκαν αυτά τα πρώτα σύγχρονα δρόμοι ήταν ο Thomas Telford και ο John Macadam, και οι δύο Σκωτσέζοι. Ο Telford ύψωσε το θεμέλιο του δρόμου για να αποστράγγισει το νερό και χτίσε τους δρόμους του με διάφορα στρώματα σπορημένων πέτρων. Ο MacAdam πρωτοπόρησε στη χρήση γωνιακών πέτρων, οι οποίες βελτίωσαν τις επιφάνειες δρόμων και μπορούσαν να αντέξουν περισσότερο βάρος.
Ο Telford ξεκίνησε την εργασία του υψώνοντας το θεμέλιο του δρόμου για να αποστράγγισει το νερό και χτίζοντας δρόμους σε σχετικά επίπεδες κλίσεις. Τους χτίζε τους δρόμους του σε τρία στρώματα, κάνοντας τον δρόμο του περίπου 18 ίντσες βάθος. Το κάτω στρώμα συνιστόταν από μεγάλα πέτρες περίπου 4 ίντσες πλάτος και 7 ίντσες βάθος. Τα επόμενα δύο στρώματα ήταν πέτρες περίπου 2,5 ίντσες με χαλίκι στην κορυφή σε πάχος περίπου 9 ίντσες. Ο Telford εκτίμησε ότι οι δρόμοι του μπορούσαν να υποστηρίξουν φορτίο 500 λιврών ανά ίντσα. Ο Telford χτίσε πολλούς δρόμους στην Αγγλία και το Γουαλία τη δεκαετία του 1800.
Οι εδαφιοστρώσεις Macadam ξεκίνησαν τη χρήση γωνιακών σκευασμάτων αντί για τις στρογγυλεμένες πέτρες που χρησιμοποιούνταν προηγουμένως. Ως το νερό μπορεί να προκαλέσει έως 90 τοις εκατό όλων των ζημιών στους δρόμους, ο MacAdam πρωτοπόρησε σε ένα κλιμακό υποστρώμα για αποστράγγιση ως αντίθεση στο επίπεδο υποστρώμα του Telford. Στο επάνω μέρος του υποστρώματος, έβαλε γωνιακά σκεύασμα μέχρι 3 ίντσες σε δύο στρώματα έως περίπου 8 ίντσες βάθος. Το στρώμα καταστροφής, ή η επιφάνεια του δρόμου, περιελάμβανε χαλίκι δεν μεγαλύτερο από 1 ίντσα. Ο πρώτος δρόμος Macadam χτίστηκε στο Μέριλαντ το 1823.
Ένα βασικό χαλίκο Macadam με επιφάνεια δεμένη με κολοφόνια είναι μια εδαφιοστρώση Macadam με κολοφόνια. Ο πρώτος δρόμος Macadam με κολοφόνια χτίστηκε το 1848 στο Νόττιγχαμ, Αγγλία. Η επιφάνεια ήταν άνθρακος κολοφόνια, ένα υπολείμμα από φωτισμό ανθρακο-κάρβουνο. Το 1871, μια σειρά οδών και δρόμων χτίστηκαν στο Γουάσιγκτον D.C., χρησιμοποιώντας ένα μείγμα κολοφόνια-μπετονάκι από κολοφόνια, μπετονάκι, λευκόδέντρο και σποδόνια. Αυτοί οι δρόμοι, ωστόσο, απέτυχαν γιατί η κολοφόνια δεν ήταν το σωστό ποσοστό του συνολικού μείγματος των συστατικών, το οποίο περιελάμβανε θειικό οξύ (ως σκληρυντικό παράγοντα). Ως αποτέλεσμα, η κολοφόνια αμφισβητήθηκε, και η βιομηχανία άσφαλτος άρχισε να ευδοκιμεί.
Οι εδαφιοστρώσεις φύλλου ασφάλτου άρχισαν να χτίζονται στα μέσα της δεκαετίας του 1800. Αυτοί οι δρόμοι έχουν ένα κάτω στρώμα από σκύλες οδοστρώσεων ή μπετονάκι, ένα στρώμα δέσμευσης από σπορημένες πέτρες και άσφαλτο μπετονάκι και ένα επάνω στρώμα από άσφαλτο μπετονάκι και άμμο. Το άσφαλτο είναι αυτό που μένει στο πάτωμα ενός βαρελιού πετρελαίου μετά από την επεξεργασία όλων των χρήσιμων υλικών. Ο πρώτος δρόμος φύλλου ασφάλτους στις Η.Π. ήταν στο Νιουάρκ, Νέα Τζέρσεϊ, το 1870.
Αν και το Πορτλάνδ Τσιμέντο Μπετονάκι (PCC) εφευρέθηκε το 1824, δεν ήταν μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1800 που άρχισε να χρησιμοποιείται στην κατασκευή δρόμων. Το 1891, ο George Bartholomew χτίσε την πρώτη οδοστρώση PCC στο Bellefontaine, Ohio. Η οδοστρώση PCC είναι η πρώτη σκληρή οδοστρώση μειγμένη στην τοποθεσία του δρόμου. Τοποθετήθηκε σε τετραγωνικές φόρμες. Ο Bartholomew χάραξε τετραγωνικά 4 ίντσες στην οδοστρώση για να δώσει στα άλογα καλύτερη στήριξη. Το 1914, περισσότερες από 2.000 μίλια δρόμων είχαν χτιστεί χρησιμοποιώντας οδοστρώσεις PCC.
