Οι περισσότεροι γνωρίζουμε την ποικίλη άγρια ζωή της Αφρικής είτε από ντοκιμαντέρ είτε από ταινίες. Ωστόσο, όχι μόνο η Αφρική έχει ποικίλους ζώους, αλλά και μεγάλη ποικιλία ενδιαφέροντα φυτικά, ή χλωρίδα. Η Ουγκάντα για παράδειγμα, στην Αφρικανική ραγδαία κοιλáda, δεν έχει μόνο χλωρίδα που βρέθηκε στην ανατολική και δυτική Αφρική αλλά και είδη που γνωρίζονται μόνο σε αυτή την περιοχή.
Το Pennistum purpureum, γνωστότερο ως χόρτος ελέφαντας, είναι φυτό που βρέθηκε στην Ουγκάντα και αναπτύσσεται langs τις όχθες λιμνών και ποταμών. Αυτό το είδος αναπτύσσεται σε παχύς συρμάδες, με τους καυλούς να φτάνουν ύψος έως 3 μέτρα. Τα φύλλα, τα οποία συλλέγονται από τοπικούς αγρότες, χρησιμοποιούνται ως ζωοτροφή για τα ζώα. Λόγω της πυκνότητας ανάπτυξης και των χαρακτηριστικά ριπαριών φύλλων, αυτός ο χόρτος αποτελεί εξαιρετικό biotope για ορισμένα εγχώρια είδη πουλιών της Ουγκάνδας. Το 1913, ο χόρτος ελέφαντας εισήχθη στις ΗΠΑ και με την πάροδο του χρόνου εισήχθη στην Φλόριντα. Λόγω της εισβλητικής φύσης του, ωστόσο, τα υδάτινα δίκτυα πρέπει περιοδικά να καθαρίζονται από την κατεστράγγιση.
Τα δέντρα Mvule, εγχώρια στην Ουγκάντα, είναι γνωστά για την εξαιρετική χρήση τους ως σκληρό ξύλο για κατασκευές και για χρήσεις σε διάφορες εφαρμογές ξυλουργίας. Το δέντρο μεγαλώνει έως 15 μέτρα πριν φτιάξει το πρώτο κλαδί, κάνοντάς το πολυτιμότερο στην βιομηχανία ξύλου. Γνωστά είναι επίσης για το πλάτος τους, καθώς ήταν από τα πρώτα δέντρα που κολοβώθηκαν στην Ουγκάντα δίνοντας ξύλο πλάτους έως 1,8 μέτρα. Λόγω της αργής ρυθμού ανάπτυξης, από την ανακάλυψη από Ευρωπαίους τη δεκαετία του 1880, αυτό το δέντρο έχει υπερκολοβωθεί έως το σημείο που πλησιάζει στην εξαφάνιση.
Βλέπονται σε μεγάλο αριθμό στην αφρικανική σαβάνα της Ουγκάνδας τα δέντρα ακακίας αμπρέλας. Η ικανότητα να επιβιώνουν σε θερμοκρασίες από 50 Κελσίου τη μέρα και παγετώνη τη νύχτα κάνει αυτό το δέντρο ανθεκτικό και αφθόνο είδος στο αφρικανικό περιβάλλον. Λόγω της απροσδόκητα μακράς ρίζας, αυτό το φυτό μπορεί να επιβιώσει με ετήσια βροχόπτωση 3,8 εκατοστών και να ευδοκιμήσει σε αμμώδεις θινάκους και βραχώδεις περιβάλλοντα. Η κορυφή του δέντρου ακακίας μοιάζει με αμπρέλα και περιέχει μικρές αγκάθια για να αποτρέψει τα ζώα από το να τρουν τα φύλλα. Αυτό επιτρέπει στην εγχώρια άγρια ζωή να απολαύσει τα οφέλη σκιάς του φύλλωματος.
