Τα Αγγλικά είναι μια από τις πιο διαδεδομένες γλώσσες στον κόσμο, μαζί με τα Μανδαρινικά Κινεζικά και τα Χίντι, και είναι η πιο κοινή δεύτερη γλώσσα. Τα Κορεατικά είναι γλώσσα που μιλιέται από περίπου 80 εκατομμύρια ανθρώπους στη Νότια και Βόρεια Κορέα. Αυτές οι γλώσσες έχουν μερικά πράγματα κοινά, αλλά διαφέρουν περισσότερο από ό,τι ομοιάζουν επειδή δεν μοιράζονται κοινή ρίζα.
Η αγγλική γλώσσα έχει 20 σύμφωνα, 6 φωνήεντα, και 1 γράμμα που μπορεί να σταθεί είτε ως σύμφωνο είτε ως φωνήεν, ανάλογα με την κατάσταση. Αναπτύχθηκε στη μορφή που χρησιμοποιείται σήμερα τον 16ο αιώνα, αν και οι ρίζες της πηγαίνουν πίσω στο λατινικό αλφάβητο (το οποίο μπορεί να ιχνηλατηθεί στο ελληνικό αλφάβητο, η πηγή της λέξης "αλφάβητο" λόγω των πρώτων δύο γραμμάτων, άλφα και βήτα).
Το Hangul είναι το όνομα του κορεατικού αλφαβήτου, που αποτελείται από 14 σύμφωνα και 6 φωνήεντα, αν και υπάρχουν σύνθετες μορφές κάθε ένα από αυτά. Σε αντίθεση με τα Αγγλικά, είναι σωστό να γράφεται τόσο οριζόντια (αριστερά προς τα δεξιά) όσο και κατακόρυφα (κορυφή προς τα κάτω), αν και το στυλ αριστερά-δεξιά είναι πιο συχνό. Αναπτύχθηκε τον 15ο αιώνα σε προσπάθεια αύξησης της εθνικής γραμματισμότητας και θεωρείται ένα από τα ευκολότερα αλφάβητα να μάθει.
Υπάρχουν διάφοροι φωνολογικοί, ή γλωσσικοί συλλαβικοί, διαφορές μεταξύ των γλωσσών. Τα Αγγλικά βασίζονται στους τόνους, ενώ στα Κορεατικά οι τόνοι σε διαφορετικές λέξεις δεν αλλάζουν τη σημασία τους ή τη δυσκολία στην κατανόησή τους. Αυτό οδηγεί τους Κορεάτες ομιλητές Αγγλικών να ακούγονται μονοτόνοι και τους Αγγλόφωνους ομιλητές Κορεατικών να ακούγονται υπερτονισμένοι. Επιπλέον, υπάρχουν αριθμοί ήχων που δεν υπάρχουν στο κορεατικό λεξιλόγιο, καθιστώντας τη προφορά συγκεκριμένων λέξεων στα Αγγλικά δύσκολη. Μεταξύ αυτών είναι ο ήχος /th/, ο ήχος /v/ προφορείται ως /b/, και ο ήχος /f/.
Υπάρχουν τρεις κύριες διαφορές στη γραμματική μεταξύ Κορεατικών και Αγγλικών. Η πρώτη είναι ότι τα Αγγλικά είναι γλώσσα subject-verb-object, στην οποία ένας ομιλητής αναφέρει τι πρόκειται να κάνει ένα υποκείμενο σε ένα αντικείμενο. Τα Κορεατικά είναι γλώσσα subject-object-verb, στην οποία ο ομιλητής αναφέρει το υποκείμενο, μετά το αντικείμενο, μετά το πράγμα που πρόκειται να γίνει.
Επιπλέον, πληροφορίες προστίθενται στο τέλος του ρήματος για να γίνει συντακτικό (όπως διάθεση και χρόνος) αντί να περιέχεται μέσα στην πρόταση. Αυτή η μέθοδος προσθήκης πληροφοριών ονομάζεται "agglutination".
Τα Κορεατικά λείπει η απαίτηση των ρηματικών χρόνων να συμφωνούν με υποκειμένα, οδηγώντας σε κάποιες δυσκολίες όταν κορεατικοί μαθητές ανακατεύουν χρόνους στα Αγγλικά. Υπάρχει παρόμοιο πρόβλημα σε ότι τα Κορεατικά δεν χρησιμοποιούν τα άρθρα "the," "a," ή "an". Ως geheel, οι γραμματικές κατηγορίες και ταξινομήσεις δεν ταιριάζουν απευθείας λόγω της έλλειψης κοινού υπόβαθρας, σε αντίθεση με παρόμοιες γλώσσες όπως Αγγλικά και Ισπανικά ή Κορεατικά και Κινεζικά.
Τα Κορεατικά, όπως πολλές ασιατικές γλώσσες, χρησιμοποιούν αριθμό τιμητικών στη γλώσσα για να υποδείξουν κοινωνικό πλαίσιο στη συζήτηση. Στα Αγγλικά αυτό χειρίζεται συχνά μέσω τόνο και γλώσσας σώματος. Ως τέτοιο, ενώ ελαφρώς απλοποιεί τη γλώσσα ίδια για Κορεάτες λόγω έλλειψης νέου λεξιλογίου σε αυτόν τον τομέα, μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στην αποδοχή κοινωνικής σημασίας λόγω της σχετικής μονοτονίας του αγγλικού τους τόνο.
