Το δέρμα των αμφιβίων είναι υγρό και χωρίς φολίδες. Ακόμα και αυτά τα είδη που έχουν πνεύμονες (και τα περισσότερα ενηλίκ αμφibia τα έχουν) αναπνέουν τουλάχιστον μέρος μέσω του δέρματός τους. Μπορούν επίσης να χάνουν νερό μέσω αυτού του διαθολωτικού κάλυμμάτος, γι' αυτό τα περισσότερα είδη συνδέονται στενά με υγρά περιβάλλοντα. Το δέρμα των ερπετών, αντίθετα, είναι φολιδωτό, και αναπνέουν με πνεύμονες από τη γέννησή τους.
Τα ερπετά γεννιούνται είτε από σκληρά αυγά (τα οποία βάζονται στην ξηρά) είτε απευθείας από το σώμα της μητέρας τους. Αν και θα μεγαλώσουν σημαντικά σε μέγεθος, η βασική τους μορφή αντικατοπτρίζει αυτή των ενηλίκων. Τα περισσότερα αμφibia εξέρχονται από αυγά χωρίς κέλυφος που βάζονται και γονίμοποιούνται στο νερό, και μεταμορφώνονται από υδατικά, βραγχιώδη λάρβα σε ενηλίκους που αναπνέουν αέρα και είναι ικανοί για ηπειρωτική ζωή.
Τα αμφίβια και τα περισσότερα ερπετά έχουν τρισκαθάρσιες καρδιές: δύο κόλπα και έναν κοιλία. Τα κροκοδειλά έχουν διαιρεμένη κοιλία, κάνοντας τις καρδιές τους ουσιαστικά τετρακαθάρσιες (όπως αυτές των πουλιών και θηλαστικών, τα οποία είναι αλλιώς πολύ διαφορετικά).
Τα αμφίβια λείπουν μύες στους δάκτυλους τους· αυτά των ερπετών, όταν υπάρχουν, είναι μυωμένα.
Επειδή τα ερπετά δεν είναι τόσο δεδεμένα στο νερό όσο τα αμφίβια με υγρό δέρμα, μπορούν να κατοικήσουν σε μεγαλύτερη ποικιλότητα βιότοπων, συμπεριλαμβανομένων πολύ ξηρών περιοχών. (Ωστόσο, τα αμφίβια είναι εξαιρετικά προσαρμοστικά· υπάρχουν πολλά, όπως η φρύνος του Σονόραν, που επιμένουν ακόμα και σε ερήμους μπαίνοντας υπόγια και εκμεταλλευόμενοι σκορπιζόμενους υδατικούς πόρους.)
