Στην Ιαπωνία, ένας δάσκαλος δεν είναι «Κύριε Τανάκα». Είναι Τανάκα-sensei. Η λέξη sensei (先生) σημαίνει κυριολεκτικά «ο οποίος έχει πάει μπροστά» — sen (μπροστά) + sei (γεννημένος/ζημένος). Δεν είναι τίτλος εργασίας. Είναι σχετική τιμητική επωνυμία.
Από τα κινεζικά xiānshēng (先生) — «γεννημένος νωρίτερα» → «πρεσβύτερος/δάσκαλος». Στην Ιαπωνία, απορροφήθηκε τα κομφούκια идеалы shi (ερudit/αξιωματούχος): ηθικός οδηγός, όχι απλώς μεταδότης δεξιότητας. Ο δεσμός sensei–deshi (δάσκαλος–μαθητής) συνεπάγεται αμοιβαία υποχρέωση: ο δάσκαλος τροφοδοτεί χαρακτήρα· ο μαθητής δείχνει rei (σεβασμογνωμοσύνη).
Ένας σουσί σεφ είναι Itamae-sensei. Ένας μυθιστοριογράφος είναι Sensei για τον εκδότη του. Ένας πρόσθετος συναδέρφους που σας καθοδηγεί; Sensei. Ο τίτλος ακολουθεί την ασυμμετρία γνώσης + σεβασμό, όχι τη μισθοδοσία.
Η υπερχρήση το ξεφουσκώνει. Να καλείτε έναν υπάλληλο convenience store sensei είναι ειρωνεία. Αλλά για γνήσιους οδηγούς — ακαδημαϊκούς, επαγγελματικούς, πνευματικούς — είναι η γλωσσική προσκύνηση που η Ιαπωνία κάνει.