Ενώ και τα δύο είναι βορειογερμανικές γλώσσες, τα σουηδικά και νορβηγικά προσώδια διαφέρουν εντυπωσιακά στη προσῳδία —το «μουσικό» της ομιλίας.
Η σουηδική εντονάσει είναι σχετικά περιορισμένη στην ποικιλία, δίνοντάς της μια κάπως μονοτόνο βάση. Ωστόσο, διαθέτει ένα χαρακτηριστικό δίτονο σύστημα πίτσης (acute και grave) που δημιουργεί ένα λεπτό, ανεβαίνον-κατεβαίνον μέλος μέσα στις λέξεις —συχνά περιγραφόμενο ως «σινγκ-σονγκ». Αυτό το σύστημα πίτσης είναι νήπιο αποκαλύπτεται για τους μαθητές.
Τα νορβηγικά συχνά χαρακτηρίζονται ως το πιο όμορφο προσώδιο στον κόσμο. Μοιράζονται σύστημα πίτσης αλλά χρησιμοποιούν ευρύτερο εύρος τόνων και πιο δυναμικά μοτίβα έντασης. Το αποτέλεσμα είναι μια μαλακή, λιτανευτική, σχεδόν λυρική ποιότητα που μπορεί να ακούγεται ήπια δραματική στα ξένα αυτιά.
Συνοπτικά: τα Σουηδικά νιώθουν μετρημένα και τονικά; τα Νορβηγικά ρευστά και μελωδικά.
