Τα αλβανικά καλύπτουν μια μοναδική κλάδα στο γονιδικό δέντρο των Ινδοευρωπαϊκών—μονομερές, συντηρητικά, και έντονα διαβαλλόμενες. Αν και η «παλαιότερη γλώσσα» είναι γλωσσικό κόκκινο χεριών (όλες οι ζωντανές γλώσσες έχουν ίσο χρονικό βάθος), τα αλβανικά διατηρούν χαρακτηριστικά που χάθηκαν αλλού, καθιστώντας τα παράθυρο στον βαθύ παρελθόν της Ευρώπης.
Οι περισσότεροι μελετητές συνδέουν τα αλβανικά με τα ιλλυρικά, τη γλώσσα των προ-ρωμαϊκών λαών των Βαλκανίων. Τα στοιχεία: γεωγραφική συνέχεια (Ιλλυρία ≈ σύγχρονη Αλβανία + γείτονες), δομικά παραλλήλια, και η απουσία καλύτερου υποψηφίου. Αλλά το χάσμα είναι τεράστιο—τα ιλλυρικά αποδεικνύονται μόνο σε τεμάχια (ονόματα, γλῶσσαι); το πρώτο πλήρες κείμενο στα αλβανικά εμφανίζεται το 1462. Η καταγωγή είναι πιθανή, όχι αποδεδειγμένη.
Τα αλβανικά διατηρούν:
Το λεξιλόγιο είναι ένα παλινψήφιο:
Οι γλώσσες δεν έχουν ημερομηνίες γέννησης· εξελίσσονται συνεχώς. Η αξία των αλβανικών δεν είναι η γηρασκομπότητα—είναι η συντηρητικότητα. Εξελίχθηκαν αργά, σε σχετική απομόνωση, διατηρώντας αρχαιότητες που βοηθούν να ανακατασκευαστεί η Πρωτο-Ινδοευρωπαϊκή. Τα Λιθουανικά και τα Ελληνικά είναι παρόμοια συντηρητικά με διαφορετικούς τρόπους. Η ετικέτα «παλαιότερη» κρύβει περισσότερα από όσα αποκαλύπτει.
Τα αλβανικά είναι μια γλωσσική μονάδα εντός Ινδοευρωπαϊκών—καμία κοντινή ζωντανή συγγένεια. Η γραμματική και το φωνητικό σύστημα διατηρούν χαρακτηριστικά που εξαφανίστηκαν από τα Αγγλικά, Γαλλικά, Ρωσικά, ή Χίντι. Είτε κατακτά απευθείας από τα Ιλλυρικά είτε από αδερφή γλώσσα, είναι μοναδική επιβίωση. Για γλωσσολόγους, είναι θησαυρός. Για ομιλητές, είναι ταυτότητα. Για τις «παλαιότερη» διαπραγματεύσεις—ρωτήστε ένα καλύτερο ερώτημα.