Η ουγγρική (Magyar) φωνολογία δημιουργεί ένα χαρακτηριστικό, αναγνωρίσιμο προφορά στα αγγλικά και άλλες γλώσσες. Πέντε χαρακτηριστικά:
Η ουγγρική έχει φωνηματικό μήκος φωνήεντα (βραχύ vs μακρό: a vs á, e vs é) και σύστημα τονικού τόρου ( όχι τονικό όπως τα κινεζικά, αλλά τόνοι τόνου σημειώνουν τονισμό/μήκος). Οι ομιλούντες μεταφέρουν υψηλότερη θεμελιώδη συχνότητα (F0) και ευρύτερο φάσμα τόνου στα αγγλικά — ακούγονται "φωτεινοί", "μελωδικοί", μερικές φορές "σαν τραγούδι" στους Αγγλόφωνους.
Κάθε ουγγρική λέξη τονίζει την πρώτη σύλλαβη. Καμία εξαίρεση. Στα αγγλικά, συχνά το επιβάλλουν: HO-tel, COM-pu-ter, a-BOUT → HO-tel, COM-pu-ter, A-bout. Δημιουργεί ρυθμό στουκκάτο, σαν στίχημα.
Η ουγγρική επιτρέπει τελικά μεσαίνα συμφώνημα (híd 'γέφυρα', köd 'ομίχλη'), αλλά στη συνδεδεμένη ομιλία, τα τελικά παρεμπόδια αφωνημούν (híd → [hiːt]). Στα αγγλικά, μπορεί να απορρίπτουν τελικά stops: ca(t), do(g), bi(g) → ca', do', bi'. Ειδικά στην απρόσεχτη ομιλία.
Αυτά τα "μαλάκα" συμφώνημα (γλώσσας σώμα στο σκληρό χώνδριο) δεν έχουν ισοδύναμα στα αγγλικά. Οι ομιλούντες αντικαθιστούν:
Αυτό δίνει στην ουγγρικά χρωματισμένη αγγλική μια "υγρή", "παλαιταλημένη" υφή.
Ακριβής, ρυθμικός, γεμάτος φωνήεντα, παλαιταλικοποιημένος. Στα αγγλικά αυτιά: "αποκομμένος", "τυπικός", "σχεδόν ιταλική μελωδία". Στα ουγγρικά: τα αγγλικά ακούγονται "μαλακόφωνα", "καταπιημένα", "τύχη-τόνου".