Το ορεινό εμβάσμα των Ιμαλαγιών—το ψηλότερο της Γης—δziała ως κολοσσιαίο ατμοσφαιρικό φράγμα που διαμορφώνει ριζικά το κλίμα της Κεντρικής Ασίας. Η θέση του νότια και δυτικά της ερήμου Γκομπί δημιουργεί דרמטικό εφέ ημιτονιακής σκιάς.
Υγρόπλουστοι άνεμοι από τον Κόλπο του Βεγγάλης και τον Ινδικό Ωκεανό ταξιδεύουν βορειά. Αναγκασμένοι να ανεβάσουν από τα Ιμαλάια, ψύχονται αδιαβατικά, συμπυκνώνουν και κατακερματίζουν στα νότια πλάγια (Τσεραπούντζι, Μεγαλάγια λαμβάνουν ~11.000 χλμ ετησίως). Μέχρι να διασχίσουν τις κορυφές 5.000-8.000+ μέτρων, έχουν χάσει το πλεονέκτημα της υγρασίας.
Η Γκομπί προστατεύεται περαιτέρω από τα βουνά Κουνλούν (νότια) και Αλτύν Ταγκ (νοτιοδυτικά), δημιουργώντας πολυεπίπεδο σύστημα φραγμών. Μόνο ελάχιστη υγρασία Ινδικού Ωκεανού διεισδύει αυτό το χάρακα.
Έκτακτη ξηρασία: Γκομπί λαμβάνει 50-200 χλμ ετήσια βροχόπτωση
Έκτακτα θερμικά ακραία: -40°C έως +45°C ετήσια εύρος
Μοτίβα ανέμων: Μπλοκάρουν μονσούνα ροές· κυρίαρχοι άνεμοι γίνονται ηπειρωτικοί πολικά/εξαγωγής
Ο χαρακτήρας της Γκομπί—χαλικώδεις πεδιάδες, σπάνια ξηρόφιτα φυτά, εκτακτικές θερμικές daoσυγραμμές—αντανακλά άμεσα αυτή την ορογραφική απομόνωση. Είναι μια ψυχρή έρημο που δημιουργείται όχι από το πλάτος αλλά από την ορογραφική απόσυρση της υγρασίας που τρέφει την υποηπειρωτική περιοχή νότια.
Τα Ιμαλάια δεν απλώς μπλοκάρουν τη βροχή—δημιουργούν μια από τις πιο χαρακτηριστικές ερήμους της Γης αφήνοντάς την της υγρασίας που διατηρεί την υποηπειρωτική περιοχή στα νότια.
