Οι Παράδοσεις είναι πολιτισμικές πρακτικές, πεποιθήσεις, και τελετουργίες που μεταδίδονται μεταξύ γενεών εντός κοινοτήτων. Παρέχουν ταυτότητα, συνέχεια, και νόημα. Εδώ είναι ένα πλαίσιο για την κατανόηση της ποικιλίας τους:
Τελετουργίες δεσμευμένες στην πίστη: αγίες μέρες (Ραμαζάν, Πάσχα, Ντιβάλι), λατρεία, μυστήρια, πειραγμοί (Χατζ, Κουμπ Μελά), θρησκευτικοί νόμοι (χαλάλ, κόσερ), κύκλοι προσευχής, τελετές μετάβασης (βάπτιση, μπατ μίτσβα).
Κανόνες που διέπουν την αλληλεπίδραση: χαιρετισμοί (κλίση, χειροκρότημα, μπουτζούκι), ηθική τραπέζιου, ηθική δωροδοκίας, κώδικες φιλοξενίας, ρόλοι φύλου, δυναμικές τιμή/ντροπή, έθιμα διαχείρισης συγκρούσεων.
Ομαδική κληρονομιά: γλώσσα, μουσική (γκριό, φλαμένκο, γκαμελάν), χορός (χούλα, μπάνγκρα, κέιλιν), ενδύματα (κιμόνιο, κίλτ, ντασίκι), φεστιβάλ (Ναάνταμ, Ίντι Ράιγι, Σονγκκράν), ιστορίες προέλευσης.
Οικογενειακές, διαγενεακές: τελετουργίες γιορτών, έθιμα γενεθλίων/επεταίων, κοινά γεύματα, αφηγήσεις, κληρονομιά, ξενύχτια, τελετές ονομασίας, προσκύνηση προγόνων.
Δημιουργικές γραμμές: τεχνικές (ικεμπανά, καλλιγραφία, μπατίκ), στυλ (Μογόλ μινιατούρα, ουκιγιο-έ, μπλουζ), ρεπερτόρια (επική ποίηση, λαϊκά τραγούδια), μετάδοση μάστερ-μαθητής.
Μνημονευτικές πρακτικές: αναπαράσταση, ημέρες μνήμης (Άνζακ, Τζουντίθ), προφορικές ιστορίες, τελετουργίες μνημείων, διατήρηση τόπων/γλωσσών.
Επίσημες τελετές για μεταβάσεις: γάμοι, κηδείες, αποφοίτησεις, εγκαινιάσεις (βλέμμα οράματος, σκαριφικασία), στέψεις, εγκαταστάσεις, εφήβωση (κινσεγιάτερα, σεϊτζιν σίκι).
Τροφιμικά έθιμα: συνταγές (μόλε, κιμτσί, κουσκούς), τεχνικές (ταντούρ, ζύμωση, νικσταμαλίζαση), δομές γεύματος (καϊσέκι, τάπας, Κυριακή ψητό), γιορτινά φαγητά (κουλουράκια φεγγαριού, ταμάλες).
Αφηγηματική κληρονομιά: μύθοι κτίσης, κύκλοι ηρώων, μύθοι τρικSTER, κοσμολογίες — μεταδιδόμενα προφορικά ή σε κείμενα (Μαχαμπαράτα, Ποπόλ Βουχ, Έντα, Dreamtime).
Λόγοι τέχνης/επαγγέλματος: απόρρητα γκίλντ, τελετουργίες μαθητείας, ευλογίες εργαλείων, επαγγελματική ζηργιά, τελετουργίες ασφαλείας (μετάλλευση, ναυτιλία, χειρουργοί, μάγειρες).
Οι παράδοσεις δεν είναι στατικές — είναι υποκειμενικά, προσαρμόζονται, και μερικές φορές ανακατασκευάζονται κάθε γενιά. Έτσι επιβιώνουν.
