Παρόλο που είχαν τεράστιους πόρους και ανθρώπινο δυναμικό, η Αχαιμενιδική Περσική Αυτοκρατορία απέτυχε να κατακτήσει την ηπειρωτική Ελλάδα. Πέντε αλληλένδετοι παράγοντες εξηγούν αυτό το αποτέλεσμα:
Η ποικιλία της αυτοκρατορίας (50+ λαοί) εμπόδιζε την α together leadership. Οι σατράπες διέδιδραν τοπικά ενδιαφέροντα· υπηκόοι λαοί (Αιγύπτιοι, Ιώνες) επανέστησαν. Ο στρατός του Ξέρξη περιλάμβανε ανεπιθύμητους στρατευμένους με χαμηλή ψυχολογία.
Οι ελληνικές τριήρεις—βαρύτερες, βελτιστοποιημένες για έμβολο, κωπηλατούμενες από ελεύθερους πολίτες—υπερέβησαν τα ελαφριά πλοία των Περσών (φοινικιακά, αιγυπτιακά, κυπριακά σώματα). Η ελληνική ναυτική συνεκτικότητα στη Σαλαμίνα (480 π.Χ.) σπάει τις γραμμές εφοδιασμού και τη ψυχολογία των Περσών.
Οι περσικοί στρατοί απαιτούσαν τεράστιες σειρές εφοδιασμού μέσω εχθρικού εδάφους. Ο Ηρόδοτος αναφέρει 2,5 εκατ. άνδρες (σύγχρονες εκτιμήσεις: 100–300 χιλ.); και τα δύο, το τρέφει τους επέρναγε τους τοπικούς πόρους. Οι Έλληνες πολεμούσαν κοντά στις βάσεις τους με μικρότερες γραμμές εφοδιασμού.
• Μαραθώνας (490 π.Χ.): Οι Πέρσες υποέκτισαν την οπλίτη φάλαγγα
• Θερμοπύλες (480 π.Χ.): Δεν κατάφεραν να περιβάλουν αρχικά
• Σαλαμίνα: Δέσμευσαν σε στενά στομάτια αναιρώντας αριθμητικό πλεονέκτημα
• Πλαταιές (479 π.Χ.): Ο Μαρδώνιος συνήλθε σε ανακαταλληλό εδάφος
Οι Πέρσες κράτησαν αρχαίες τακτικές (μαζικά τόξωτες, επιδρομές ιππικού) εναντίον εξελισσόμενης ελληνικής φάλαγγας και συνδυασμένων όπλων. Καμία δοκταρινική καινοτομία δεν συνέβη μεταξύ εισβολών. Οι ελληνικοί ηγέτες (Θεμιστοκλής, Παυσανίας) εκμεταλλεύονταν το εδαφικό και την πληροφορία.
Ενότητα σκοπού (πανελλήνιος σύμμαχος), ανώτερη βαρύπεζη πεζικότητα, ναυτική εξειδίκευση, πόλεμος για επιβίωση πατρίδας, και ηγεσία που μάθαινε από κάθε ασχέμιση.
Οι πόλεμοι καθιέρωσαν την ελληνική ανεξαρτησία και απηύθυναν την Κλασική ανθοφορία που διαμόρφωσε την Δυτική πολιτισμό.
