Οι παρεμβάσεις των Ελλήνων θεών στη ζωή των θνητών προέκυπταν από την ανθρωπομορφική τους φύση—εκτελώντας ανθρώπινες συναισθήσεις, επιθυμίες, και ελαττώματα—συνδυασμένη με θειική δύναμη.
Οι θεοί ανταμείβουν την eusebeia (ευσέβεια) και τιμωρούν την hubris (υπερηφάνεια) και την asebeia (ασεβέια).
Παραδείγματα: Δίας τιμωρεί Λυκάωνα; Αθηνά ανταμείβει την εξυπνάδα Οδυσσέα; Άρτεμις σκοτώνει τα παιδιά της Νιόβης για μητρική καύχησις.
Οι θεοί καταδιώκουν θνητούς για λαγνεία (πολλές σχέσεις του Δία: Λήδα, Ευρώπη, Δανάη), έρωτα (Έρως/Ψυχή), ή εκδίκηση (Ήρα διώκει Ηρακλή, Λητώ). Αφροδίτη προκαλεί την αρπαγή της Ελένης → Τρωικός Πόλεμος.
Οι θεοί ενεργούν για να διασφαλίσουν ότι τα χρησμοί γίνονται πραγματικότητα (Οιδίπους, Αχιλλέας). Αפילו ο Δίας δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη Μοίρα (Πεπρωμένα), αλλά μπορούσε να διαμορφώσει την πορεία της.
Πόλεις/άτομα διεκδικούν θείους πατρόνους: Αθηνά/Αθήνα, Απόλλων/Δελφοί, Ήρα/Άργος. Οι θεοί βοηθάνε τα αγαπημένα τους σε πόλεμους, αγώνες, πολιτική.
Οι παρεμβάσεις διατηρούν το kosmos (τάξη) εναντίον chaos: εποχιακά κύκλοι (Δήμητρα/Περσεφόνη), δικαιοσύνη (Νέμεσις), φιλοξενία (ξενία — Δίας Ξένιος).
Οι Έλληνες άσκουν thysia (θυσία), προσευχή, εορτές, συνсультацию χρησμών, και αναθηματικά δώρα για να ιλάσκονται, να ευχαριστούν, ή να ζητούν τους θεούς. Miasma (μύσος) απαιτούσε καθαρισμό.
Οι θεοί έκανε τη ζωή απρόβλεπτη— οι θνητοί δεν μπορούσαν ποτέ να είναι πλήρως ασφαλείς, θρεφθείς τόσο ευσέβεια όσο και τραγική συνείδηση.
