Οι έρημοι δεν βιώνουν "καλοκαίρι" στην μεσογειακή έννοια ενός ζεστού περιόδου ανάπτυξης. Αντίθετα, ορίζονται από την ακραία ξηρασία και θερμικές daoύσεις που δεν ακολουθούν συμβατικά εποχικά μοτίβα.
Οι έρημοι μπορούν να καίνε τη μέρα (50°C/122°F+) και να παγώνουν τη νύχτα (κάτω από 0°C/32°F) λόγω έλλειψης υγρασίας και νέφους. Αυτές οι νυχθημερινές daoύσεις συχνά υπερβαίνουν την εποχιακή διακύμανση. Η έννοια του "καλοκαίριου" υπονοεί μια προβλέψιμη ζεστή περίοδο—αλλά οι έρημοι μπορεί να έχουν σύντομες, απρόβλεπτες ζεστές περιόδους ή καλοκαίρι όλο το χρόνο ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος.
Ζεστά έρημα (Σαχάρα, Αραβική, Σονόραν) έχουν δύο εποχές: μια μακρά, εξαιρετικά ζεστή περίοδο και μια μικρότερη, πια ήπια. Ψυχρά έρημα (Γκομπί, Μεγάλη Λεκανοπεδινή, Παταγονία) έχουν διακριτά χειμώνες με χιόνι και αρνητικές θερμοκρασίες. Καμία δεν ταιριάζει στο μοντέλο τεσσάρων εποχών.
Όπου οι έρημοι έχουν αναγνωρίσιμες εποχές, αυτές σημαίνονται από τη βροχή, όχι τη θερμοκρασία. Μονσούν έρημοι (Θάρ, Σονόραν) λαμβάνουν σύντομη υγρή περίοδο. Χειμερινής βροχής έρημοι (Μεσογειακά, Χιληνά) λαμβάνουν υγρασία στους ψυχρότερους μήνες. Η "εποχή" είναι όταν η ζωή ανθοφορεί—συχνά διαρκεί μόλις εβδομάδες.
Η θέρμανση ενισχύει καύσωνες και αλλάζει ήδη απρόβλεπτες βροχοπτώσεις. Μερικά έρημα επεκτείνονται· άλλα βλέπουν άξιοπιστα πλημμυρίσματα. Η παραδοσιακή εποχιακή γνώση γίνεται λιγότερο αξιόπιστη για αυθαίρετους λαούς και οικοσυστήματα.
Έτσι ενώ τα ημερολόγια λένε "καλοκαίρι," οι έρημοι λειτουργούν με τους δικούς τους κλιματικούς κανόνες: η διαθεσιμότητα νερού οδηγεί τη βιολογία, όχι η γωνία του ήλιου.
