Η στιγμή που μια παγωμένη λίμνη μετατρέπεται πάλι σε ανοιχτό νερό δεν είναι βαθμιαία — εξαρτάται από ένα ακριβές θερμοδυναμικό όριο: 32°F (0°C). Αυτή είναι η θερμοκρασία τήξης νερού, η θερμοκρασία στην οποία η κρυσταλλική δομή του πάγου καταρρέει στην υγρή ελευθερία.
Αλλά η θερμοκρασία αέρα μόνη δεν διατάσσει την «απόλιξη πάγου». Η διαδικασία περιλαμβάνει:
Οι λίμνες δεν θερμαίνονται ομοιόμορφα. ρηχά μέρη, εγκυπαίες, και σκοτεινά βυθιά τμήματα τήκονται πρώτα. Βαθιές λίμνες όπως η Λίμνη Superior μπορούν να κρατήσουν πάγο μέχρι τον Ιούνιο, ενώ ρηχά λάκκοι λιβαδιών ανοίγουν τον Μάρτιο. Η «επίσημη» ημερομηνία απόλιξης — συχνά ορίζεται ως όταν ένα σκάφος μπορεί να διασχίσει ανεμπόδιστα — ποικίλλει άγρια από έτος σε έτος.
Η κλιματική αλλαγή μετακινεί τον ημερολόγιο. Οι λίμνες της Μινεσότας τώρα μέσος όρος 10-14 λιγότερες ημέρες πάγου από το 1970. Η απόλιξη Νέας Αγγλίας έρχεται μια εβδομάδα νωρίτερα ανά αιώνα. Αυτές οι αλλαγές διαταράσσουν την αναπαραγωγή ψαριών, τη μετανάστευση υδατίνων, και ανθρώπινες παραδόσεις από αλιεία πάγου σε χειμερινούς δρόμους.
Έτσι ενώ 32°F είναι το μαγικό νούμερο, η αληθινή ιστορία γράφεται στο φως του ηλίου, τον άνεμο, το βάθος, και έναν ζεσταινόμενο πλανήτη.
