Η παράδοση της τιμής ανενηρίστων πολεμικών νεκρών με αφιερωμένα μνημεία εκτείνεται παγκοσμίως, αντανακλώντας ένα καθολικό ανθρώπινο impulso να μνημονεύουν την θυσία όταν η ατομική ταυτότητα χάνεται στον πόλεμο. Πάνω από 60 έθνη διατηρούν τέτοια μνημεία, καθένα με ξεχωριστές ιστορικές ρίζες και πολιτιστικές εκφράσεις.
Η έννοια ξεσπάει δυναμικά μετά τους πρωτοφανείς ανενηρίστους θύματα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Το Κενοτάφιο της Βρετανίας (1920) και ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη της Γαλλίας υπό την Αψίδα της Νίκης (1921) θέτουν το πρότυπο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ακολουθούν με τον Τάφο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Αρλίντον (1921), φρουρούμενο συνεχώς από το 1937.
Τα μνημεία ποικίλλουν ευρέως: Το Πολεμικό Μνημείο της Αυστραλίας στην Κάνμπερα συνδυάζει ναό και μουσείο· η Νέα Βάχη της Γερμανίας στο Βερολίνο κατείχει ιστορικό φρουράριο· η Αμαρ Τζαβάν Τζιότι της Ινδίας καίει αιώνια στην Πύλη της Ινδίας· το Ιασουκούνι Σρίνο του Ιαπωνίας ενταφιάζει αμφισβητήσιμο πολεμικούς νεκρούς συμπεριλαμβανομένων καταδικασμένων εγκληματών πολέμου. Κάποια έθνη διατηρούν πολλαπλές τοποθεσίες—η Ρωσία έχει τάφους στη Μόσχα, την Αγία Πετρούπολη και τη Βολγκογράντ.
Αυτά τα μνημεία εξυπηρετούν διπλωματικές, πολιτικές και ψυχολογικές λειτουργίες. Λεγιτίμισουν κρατικές αφηγήσεις, παρέχουν εστιακά σημεία για συλλογικό πένθος και συμβολίζουν την κοινωνική σύμβαση μεταξύ των εθνών και των δεσπότων τους. Είτε πολύπλοκα συγκροτήματα είτε απλοί βράχοι, κάθε ένα αντιπροσωπεύει την δέσμευση μιας κοινωνίας να θυμάται όσους έδωσαν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των ονομάτων τους.
