Στην αρχή του 20ού αιώνα, οι Ηνωμένες Πολιτείες—φρέσκοι από τον Ισπανιοαμερικανικό Πόλεμο και καταكيدούμενες ως δύναμη δύο ωκεανών—αναγνώρισαν τη Χερσόνησο της Παnamaς ως το κλειδί του στρατηγικού και οικονομικού τους μέλλοντος. Ο προκύπτων κανάλης, ολοκληρωμένος το 1914, γίνεται ένα από τα πιο σημαντικά έργα μηχανικής και γεωπολιτικής της ιστορίας.
Χωρίς τον κανάλη, τα πλοία ταξίδευαν 8.000 ναυτικά μίλια γύρω από το Ακρωτήριο Horn. Ο κανάλης το μειώνει σε ~50 μίλια, επιτρέποντας στο αμερικανικό ναυτικό να συγκεντρώσει δυνάμεις σε οποιοδήποτε ωκεανό γρήγορα—κρίσιμο πλεονέκτημα που αποδείχθηκε και στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους.
Η Δόκτρινα Μονρό και το Κορωλλάριο Roosevelt βρήκαν φυσική έκφραση: οι ΗΠΑ μπορούσαν τώρα να επιβάλουν την βούλησή τους σε όλη την Καραϊβική και τον Ειρηνικό από μια κεντρική θέση.
Manifest Destiny—εκτείνεται πέρα από την ήπειρο σε ναυτική μοίρα. Ρητορική αποστολής καταπολέμησης δικαιολόγησε την παρέμβαση στην αποχώρηση της Παnamaς από την Κολομβία (1903).
Νικώντας την κίτρινη πυρετό, τις λαιμόπτασεις και την Ηπειρωτική Υδροδιαίρεση, οι ΗΠΑ επιδεικνύουν τεχνολογική δεξιότητα. Το σχεδιασμό με φώλια (vs. γαλλική προσπάθεια επιπέδου θαλάσσης) πέτυχε μέσω ιατρικής καινοτομίας (ελεγχός κουνουπιών Gorgas), μαζικής εκσκαφής (Culebra Cut) και οργανωτικής γένιασης (Goethals).
Ο κανάλης επαληθεύει πώς η υποδομή μπορεί να εξυπηρετεί ταυτόχρονα ως εμπορικό αρτηρία και γεωπολιτικό όργανο—ένα μάθημα που αντηχεί σε σύγχρονες συζητήσεις για αρκτικές διαδρομές, εναλλακτικές Στενά Malacca και κινεζικές επενδύσεις Belt and Road.
