Πιλίγριμ (1620), Πιουρίταν (1630s), Κουάκερς, Ουγνοί και άλλοι έφυγαν από κρατικές εκκλησίες και διωγμούς για να προσκυνούν ελεύθερα.
Ιδιοκτησία γης (αδιάνοητη στην Ευρώπη), μισθοί για εργασία, εμπορικές προοπτικές, και φυγή από φτώχεια/πρωτοτοκία οδήγησαν την πλειοψηφία—υποχρεωμένοι υπηρέτες, γεωργοί, τεχνίτες.
Νεότεροι γιοί, χρεωφειλέτες, αποστάτες και ονειροπόλοι βλέπαν τον Νέο Κόσμο ως λευκή σελίδα για δόξα, πλούτο ή καινούργια αρχή. Αφήγησεις για χρυσό, εύφορους λιβάδια και «πόλεις χρυσού» έτρεφαν τη φαντασία.
Αυτοί οι κίνητρες συνυφαίνονταν· ένας μετανάστης θα μπορούσε να ζητά και τα τρία. Οι προκύπτουσες κοινωνίες αντανακλάσαν αυτό το πολύπλοκο πλεκτά.
