Καθεδρικοί ναοί όπως αυτοί στη Φλωρεντία, Reims, Βαρκελώνη, Canterbury και Strasburg παρέχουν εξαιρετικές παραδείγματα γοτθικής αρχιτεκτονικής. Κάστρα, δημοτικά κτίρια, κατοικίες και άλλες δομές χτίστηκαν σε αυτό το στυλ σε όλη την Ευρώπη από τον 12ο έως 16ο αιώνα, ωστόσο η γοτθική αρχιτεκτονική συνδέεται πιο συνήθως με τις εκκλησίες και τους καθεδρικούς ναούς που χτίστηκαν κατά αυτή την περίοδο. Αυτές οι δομές μοιράζονται μερικά κοινά χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά της γοτθικής αρχιτεκτονικής.
Το μέγεθος ενός καθεδρικού ναού καθορίζεται από την πλούσια της εκκλησίας και της πόλης, με το τεράστιο μέγεθος των δομών χτισμένων στη Köln, Παρισι, Wells και Orvieto να δείχνουν την υπερβολική πλούσια της εκκλησίας κατά αυτή την εποχή. Οι τεράστιες δομές χτίστηκαν преимущественно σε πέτρα, ιδίως ασβέστolithos, και δέσμευσαν μαζί με μάρμαρο. Διάφορα είδη ξύλου χρησιμοποιήθηκαν μέσα στις δομές για να υποστηρίξουν δώματα και πτερυγιαστές стойβες καθώς και για να φτιάξουν πόρτες και καμάρες.
Ο οξυμυχός τόξος, ή ogival, είναι ένα χαρακτηριστικό που χρησιμοποιείται σε όλο τους γοτθικούς καθεδρικούς ναούς σε τοποθεσίες όπου προηγουμένως χρησιμοποιήθηκε ένας καμποειδής σχήμα – όπως παράθυρα, διάδρομοι, εισόδους και γκαλερίες. Ο οξυμυχός τόξος χρησιμοποιήθηκε επίσης διακοσμητικά, συμπεριλαμβανομένων παραθύρων και κομμάτων τέχνης που φιλοξενούν θρησκευτική εικονογραφία, όπως ένα τRIPTYCH. Πριν από αυτόν τον καιρό, το ogival ήταν χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του Κοντινού Ανατολής.
Μια αποχώρηση από τις ημικυκλικές καμάρες που χρησιμοποιήθηκαν στην ρωμαική και ρωμαϊκή αρχιτεκτονική, οι γοτθικές νευρώδεις καμάρες χρησιμοποιήθηκαν για να καλύψουν μεγάλες ορθογώνιες και ανώμαλες περιοχές. Δομικά, οι νευρώδεις καμάρες είχαν επίσης το πλεονέκτημα να σηκώνουν τα δώματα ψηλότερα από ό,τι προηγουμένως επιτεύχθηκαν με την κατεύθυνση του βάρους παράλληλα με τους οξυμυχούς τόξους σε στήριγματα στήλες ή πύλωνες. Ως τέτοιο, οι γοτθικές δομές έχουν κατακόρυφη έμφαση, δίνοντας την οπτική επίδραση της έκτασης στους ουρανούς.
Οι πετωμένες στοιβές χρησιμοποιήθηκαν για τη διασπορά των πλευρικών δυνάμεων των τοιχωμάτων καθεδρικών ναών προκειμένου να αποτρέψουν την κollapse τους προς τα έξω κάτω από το βάρος της δομής και των καμαρών της. Η στοιβή αποτελείται από ένα κατακόρυφο μπλοκ στην εξωτερική πλευρά του καθεδρικού ναού και ένα τμimatiko τόξος μεταξύ του τοίχου και της στοιβής.
Γλυπτά ζώων, ανθρώπων και gargoyle διακόσμησαν την εξωτερική των γοτθικών καθεδρικών ναών ενώ η εικονοκλαστική τέχνη διακόσμησε το εσωτερικό. Οι περισσότεροι καθεδρικοί ναοί χτισμένοι σε αυτό το στυλ περιείχαν επίσης βιτρώματα, τα οποία σταδιακά γίναν πιο περίπλοκα και λεπτομερή στο σχεδιασμό καθ' όλη την εποχή. Μερικά από τα καλύτερα παραδείγματα βιτρωμάτων είναι αυτά στη Sainte-Chapelle, Καθεδρικό Ναό Chartres, York Minster και Καθεδρικό Ναό Canterbury.
