Οι κατακόμβες ήταν υπόγειοι σηραγγίες που χρησιμοποιούνταν για ταφές από τους πρώτους Χριστιανούς. Οι πιο γνωστές κατακόμβες είναι αυτές κάτω από τους δρόμους της Ρώμης. Η λέξη "κατακόμβη" προέρχεται από την ελληνική γλώσσα και σημαίνει "κοντά στο κοιλό".
Οι κατακόμβες της Ρώμης σκάφτηκαν από μέλη ενός εξαιρετικά δεξιοτεχνικού γκιλντ εργαζομένων γνωστών ως "fossores". Οι fossores σκάφτηκαν τους σηραγγίες και τις αίθουσες με το χέρι χρησιμοποιώντας πίκες, μεταφέροντας τα μπάγια σε καλάθια. Χρησιμοποίευσαν φως από λάμπα ή φωτιστικό για να δουν τι έκαναν. Οι fossores σκάφτηκαν μικρές αίθουσες στα τοιχώματα των σηραγγιών που ονομάζονται loculi, όπου τα νεκρά σώματα θα τοποθετούνταν.
Στη Νάπολη, οι κατακόμβες κατασκευάστηκαν σε παλιές λατομίες πέτρας, σημαίνοντας ότι οι σηραγγίες ήταν πολύ πιό ευρείς και μεγαλύτερες από ό,τι ήταν δυνατόν στη Ρώμη. Οι fossores τέμναν την πέτρα χρησιμοποιώντας τα ίδια εργαλεία και τεχνικές με τους λατομίες.
Οι διάσημες κατακόμβες της Παρισιής δημιουργήθηκαν επίσης σε μια παλιά λατομία. Τέλη 1780, τα νεκροταφεία της Παρισιής ήταν πλήρως γεμάτα, لدرجة που η πίεση άφηνε οστά και νεκρούς σώματα να βγαίνουν από τοιχωμάτα τουλισμών σε عدة υπόγεια κοντά στα νεκροταφεία. Ο αστυνομικός Λευτενάντ Αλεξάντρ Λενορ είχε την ιδέα να μεταφέρει περισσότερες από 6 εκατομμύρια σύνολα οστών στους σηραγγίες των παλιών λατομιών κάτω από την πόλη.
