Ο Παρθενώνας, το εικονογραφημένο ναός 5ου αιώνα π.Χ. για την Αθηνά στην Ακρόπολη Αθηνών, έληξε από δύο μεγάλες αρχιτεκτονικές παραδόσεις: την αιγυπτιακή μνημειώδη αρχιτεκτονική και την προηγούμενη ελληνική ναϊκή σχεδίαση.
Στοιχεία όπως τεράστιοι λιθικοί στύλοι και εκτεταμένοι κιονοκράνεις αντηχούν αιγυπτιακούς πρωτοτύπους όπως ο Ναός του Καρνάκ (13ος αιώνας π.Χ.), με το δάσος των στύλων και τα ιερογλυφικά διακοσμητικά.
Ο Ναός του Δία στην Ολυμπία (επίσης 5ος αιώνας π.Χ.) παρείχε άμεσο ελληνικό μοντέλο: μεγαλοπρεπής στήλιτη οψή διακοσμημένη με γλυπτική διακόσμηση, καθρέφτοντας τη δική του Δωρική τάξη και μετόπες/τριγλύφους ζώνη.
Οι αρχιτέκτονες Ίκτινος και Καλλικράτης, υπό την επίβλεψη του γλύπτη Φειδία, συνθέτουν αυτές τις επιρροές. Οι ραβδωτοί στύλοι και οι εξελιγμένοι κιονοκράνεις του Παρθενώνα συγχωνεύουν την αιγυπτιακή μάζα με τις ελληνικές οπτικές διευκρινίσεις (ένταση, καμπυλότητα). Το γλυπτικό του πρόγραμμα συνδυάζει ελληνικές μυθολογικές αφηγήσεις με μια τυπική μεγαλειότητα που θυμίζει αιγυπτιακά ανάγλυφα ναών.
Το αποτέλεσμα είναι ένα μοναδικά ελληνικόmeisterwerk που αναγνωρίζει το χρέος του στην Αίγυπτο ενώ τελειοποιεί την Κλασική Δωρική τάξη.
