Η μεσαιωνική ευρωπαϊκή κουζίνα ήταν συχνά μονότονη. Τα μπαχαρικά πρόσθεσαν βάθος, πολυπλοκότητα και ποικιλία σε αλλιώς αχρώματα πιάτα.
Τα μπαχαρικά ήταν σπάνια και αστρονομικά ακριβά λόγω μακρών, επικίνδυνων εμπορικών διαδρομών και μονοπωλίων. Η επίδειξή τους σήμαινε τεράστιο πλούτο και κοινωνική στάση.
Πιστευόταν ότι τα μπαχαρικά θεραπεύσαν ασθένειες, εξισορρόπησαν χυμούς και διατήρησαν την υγεία. Ήταν στελέχη στα μεσαιωνικά φαρμακεία.
Πριν από το ψυγείο, τα μπαχαρικά (ειδικά πιπέρι, κανέλα, γαρύφαλλο) βοηθούσαν να καλύψουν την φθορά και να μακρύνουν τη διάρκεια ζωής κρεών και ψαριών.
Ορισμένα μπαχαρικά (π.χ., λίβανος, σμύρνα, σαφράν) χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές, καθιστώντας τα αντικείμενα λατρείας καθώς και πολυτελείας.
Εμπορικά καρτέλ (πως οι Βενετοί, μετά Πορτογάλοι και Ολλανοί) ελέγχανε τις αλυσίδες εφοδιασμού, περιορίζοντας عمدά τη διαθεσιμότητα για να διατηρήσουν υψηλές τιμές.
Αυτοί οι παράγοντες συνδυάστηκαν για να κάνουν τα μπαχαρικά το τελικό αγαθό πολυτελείας, οδηγώντας στην Εποχή της Εξερεύνησης.
