Η Ισπανία κατείλει το μεγαλύτερο μέρος της Χερσονήσου της Ιβηρίας στη νοτιοδυτική Ευρώπη, την οποία μοιράζεται με την Πορτογαλία. Το έδαφος της χαρακτηρίζεται από abrupt βουνά, ημι-αμμοειδή ερήμους, εκτεταμένο κεντρικό πεδίο και ποταμικές κοιλάδες. Με ποικίλο κλίμα και τοπίο, «η ηπειρωτική Ισπανία και τα Νησιά Βαλεαρικά περιέχουν περίπου 8.000 από τα 9.000 είδη φυτών της Ευρώπης, και 2.000 από αυτά είναι μοναδικά στην Ιβηρική Χερσόνησο», σύμφωνα με τον Νταμιάν Σιμόνις, συγγραφέα του «Lonely Planet Spain». Από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, τα αυτόχθονα φυτά της Ισπανίας ανθίζουν σε όλη την περιοχή.
Βρείτε τη φελλόδρυ (Quercus suber) στη Σιέρα Μοράνα και σε κλημαροειδείς άλσους σε όλη την Ισπανία. Με ύψος έως 50 πόδια, η φελλόδρυ διατηρεί «παχύ, βαθιά ραγισμένο, σφουγγωτό φλοιό», σύμφωνα με το «Plant Life in the World's Mediterranean Climates: California, Chili, South Africa and the Mediterranean». Περίπου κάθε δέκα χρόνια, οι συγκομιστές ξεφλουδίζουν το παχύ εξωτερικό φλοιό του δέντρου για να χρησιμοποιήσουν τον φελλό, αφήνοντας πίσω έναν γυμνό ρυθρόκαφέ κορμό. Οι συγκομιστές περιμένουν τότε να αναγεννηθεί το νέο φλοιό. Το ίδιο το δέντρο έχει φυλλοβόλα πεύκα με σκοτεινές ανώτερες επιφάνειες και λευκωμένες υποστρώσεις. Τα φύλλα διαθέτουν δερμάτινη υφή με ελλειπτικό σχήμα.
Ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός αμυγδάλων στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ είναι η Ισπανία, σύμφωνα με το Andalucia.com. Τοποθετήστε δέντρα γλυκών αμυγδάλων (Amygdalus communis) στους λόφους και τους βράχους της Ανδαλουσίας και της Βαλεντίας. Το πολυετές δέντρο φτάνει ύψη 30 ποδιών με παρατηρήσιμα σκοτεινά, ραγισμένα φλοιά. Οι λεπτές, εκτεινόμενες κλάδοι διατηρούν λογχοειδή φύλλα με οξείες άκρες και λεπτές φαιολατοειδείς άκρες. Ομαδοποιημένα σε ζεύγη, τα αρωματικά χλωμό ροζ ή λευκά ανθή εμφανίζονται πριν τα φύλλα νωρίς τον Μάρτιο. Καθώς ωριμάζουν οι αμύγδαλοι, τα μαλακά τους κελύφη σκληραίνουν.
Το ορχιδέα πουλιάς (Neottia nidus-avis) που βρίσκεται στη βόρεια και βορειοανατολική Ισπανία, λείπει εκπληκτικά χλωροφύλλη και φύλλα. Αυτό το ορχιδέα ευδοκιμεί μεταξύ των νεκρών φύλλων του δάσους ή σε χωράφια παράλληλα στους δρόμους. Και ο καυλός και τα ανθή διατηρούν ομοιόμορφα ανοιχτό καφέ χρώμα όπως νερό λεκάνης. Το ορχιδέα πουλιάς χαρακτηρίζεται από καφέκαρφαλωμένες φύλλες στον καυλό και σχηματίζει παχύ ρίζες με τις οποίες τρέφεται από τα αποσυνθετούμενα φύλλα. Το συνηθισμένο όνομά του προέρχεται από την εμφάνιση φωλιάς των ριζών, σύμφωνα με το Orchids of Europe.
Βρισκόμενο στα νότια και κεντρικά ορεινά μέρη της Ισπανίας, το πολυετές κίτρινο γκεντιανέλα (Gentiana lutea) αναπτύσσεται σε υψόμετρο 3.000 έως 4.500 πόδια πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, καταγράφει το Botanical.com. Μεγάλα συστάδες πορτοκαλί-κίτρινων ανθών αναπτύσσονται στην κορυφή του ψηλού, κοίλου καυλού του που φτάνει ύψη 4 ποδιών ή περισσότερων. Τα κίτρινο-πράσινα φύλλα έχουν οξέ, οβοειδή σχήμα που μειώνεται σε μέγεθος προς την κορυφή. Συλλέξτε τη ρίζα του κίτρινου γκεντιανέλα για φαρμακευτικές ιδιότητες στο φθινόπωρο, σχίζοντας τον στέφανο της ρίζας και στεγνάζοντάς την αργά. Η ρίζα διατηρεί καφέ εξωτερική επιφάνεια με κίτρινο χρώμα εσωτερικά. Η μακρή και παχιά ρίζα μπορεί να φτάσει έως 2 ίντσες σε διάμετρο και ένα γιάρδι μακρής.
Το χόρτο الإسبαρτο (Stipa tenacissima) ευδοκιμεί στις στέπες της Λα Μάνχα και τη νοτιοανατολική Ισπανία σε αμμώδες έδαφος. Αυτό το λεπτό, σκληρό χόρτο έχει γκρι-πράσινες φύλλες μήκους περίπου 1/2 έως 2 1/2 ίντσες. Οι τεχνίτες και οι υφαίνεις χρησιμοποιούν το τραχύ χόρτο الإسبαρτο για να φτιάξουν σπάρτα, χαρτί και καλάθια.
Αυτοχθόνο στα βουνά της Ισπανίας, το γιγαντιαίο χόρτο φτερού (Stipa gigantean) σχηματίζει ακανθώδες σωρό καμπυλωμένων βαθύ-πράσινων φύλλων που φτάνουν έως 2 πόδια. Μεγάλοι, αέρινοι, μακροκαυλικοί θήκες ξεκινάνε ως μοβ και ωριμάζουν σε χλωμό κίτρινο-χρυσάφι ανθή που εμφανίζονται από το φύλλωμα στα μέσα του καλοκαιριού.
