Ο Σαέλ βρίσκεται μεταξύ Σαχάρας (βορρά) και λιβαδιών (νότια) και παίρνει χαρακτηριστικά από και τα δύο. Ο Michael A. Mares («The Desert Encyclopedia») σημειώνει ότι αν και 1.200 είδη φυτών μεγαλώνουν στον Σαέλ, λιγότερα από 40 είναι αυτόχθονα. Το «Habitats of the World» αναφέρει βροχές βορρά 75-140 mm/έτος, νότια 1.100-1.470 mm/έτος. Βαθιά αμμώδης έδαφος σημαίνει ότι τα φυτά πρέπει να είναι ανθεκτικά.
Οι περισσότερες χόρτες είναι ετήσιες. Ο Mares liστα: Cenchrus biflorus, Aristida stipoides, Tragus racemosus (όλο τον Σαέλ), Panicum turgidum, Stipagrostis pungens (βορρά). Έχουν εξελιχθεί για δύσκολα περιβάλλοντα. Οι τρεις πρώτες αναπτύσσουν αγκώνες/ακανθίες καθώς γηράσκουν (βόσκηση μόνο νέες). Σπορίδια Cenchrus biflorus χρησιμοποιούνται για γάλο/ψωμί.
Οι πιο συνηθισμένα ξυλώδη: Acacia (Leguminosae), Balanites (Balanitaceae), Boscia (Capparidaceae). Σύμφωνα με G.E. Wickens, >80% των ξυλωδών είδων είναι ακακίες. Το Acacia senegal παράγει γόμμα αραβικό, σημαντικό καρπό του Σουδάν.
Λόγω αμμώδους εδάφους, υψηλών θερμοκρασιών, μεταβλητών βροχών, οι γεωργοί πρέπει να είναι συνειδητοποιημένοι. Σύμφωνα με αναφορά «Agroforestry in the West African Sahel», παραδοσιακά σιτηρά (σorgheum, μίλετ) είναι C4-διαδρομής, μετατρέπουν υψηλά φωτεινά έντασης αποδοτικότερα από σίτο/ρύζι. Σημαντικά εξαγώγιμα: αράχides, βαμβάκι.
Ο Σαέλ φέρει σημάδια αιώνων ανθρωπίνης δραστηριότητας. Λόγω αποδασμάτωσης (ακμές 1970s), τα ξυλώδη φυτά σπανιάζουν. Απουσία ριζών → ξηρασία → κύκλος αρνητικών επιπτώσεων. Υπερβόσκηση βόειδων εξαντλεί το έδαφος. Τα φυτά πεθαίνουν, ρίζες χαλαρώνουν → ξηρασία. Ξηρασία από 1968, 70s, σκληρή περίοδος 1983-85. Από τότε, ο πληθυσμός αναγνώρισε την αξία βλάστησης και με διεθνή βοήθεια εφάρμοσε μέτρα διατήρησης δέντρων/νερού.
