Δια πάσης της ιστορίας, οι πόλεις που βρίσκονται κοντά στο νερό—ποταμοί, λίμνες, ακτογραμμές—έπαιρναν αποφασιστικά πλεονεκτήματα που τρέφαν την ανάπτυξή τους και την ανθεκτικότητά τους.
Το νερό ήταν η πρωτεύουσα αυτοκινητοδρόμος του αρχαίου κόσμου. Οι ποταμοί και θαλασσιαίοι δρόμοι επέτρεψαν τη μεταφορά μαζικών εμπορευμάτων (σῖτος, ξύλο, μέταλλα, κεραμικά) και ανθρώπων, συνδέοντας τις πόλεις με ευρύτερες αγορές και δίκτυα πολιτισμικής ανταλλαγής. Οι λιμενικές πόλεις γίνονταν εμπορικά κέντρα.
Το γλυκό νερό είναι μη διαπραγματεύσιμο για πόση, μαγείρεμα, υγιεινή, άρδευση, και βιομηχανία. Η πλησιεστότητα σε διαρκή πηγή εξέλιπε την ανάγκη για περίπλοκα υδραγωγεία ή φρέαρ σε πρώιμες φάσεις, υποστηρίζοντας μεγαλύτερους, πυκνότερους πληθυσμούς.
Οι ποταμοί, λίμνες, και βάλτοι σχημάτιζαν ανυπέρβλητα εμπόδια. Οι οικισμοί σε νησιά, χερσονήσους, ή πίσω από υδάτινα δρόμους μπορούσαν να φρουρηθούν με λιγότερο τείχος, αποτρέποντας εισβολείς και παρέχοντας διαδρομές διαφυγής.
Αυτοί οι παράγοντες συσσωρεύονταν, καθιστώντας τις υδατοειδείς τοποθεσίες την προεπιλεγμένη επιλογή για μόνιμους αστικούς κέντρους από τη Μεσοποταμία έως την μεσαιωνική Ευρώπη.
