Περιλαμβάνοντας πολλές υψόμετρες και τύπους εδάφους, τα βουνά των Άνδεων είναι ένα ποικιλόμορφο περιβάλλον για τη φυτική ζωή. Η χλόη είναι διαδεδομένη μόνο σε ορισμένα μέρη της οροσειράς, η οποία τρέχει κατά μήκος της δυτικής ακτής της Νότιας Αμερικής. Στο «The Physical Landscape of South America», ο Thomas Veblen γράφει ότι τα χορτότοπα των Άνδεων «τενδ να βρίσκονται σε λεπτογενή εδάφη». Μαζί, αυτά τα χορτότοπα κρατούν περισσότερους από 500 γένη. Ο Veblen ονομάζει τα Poaceae το πιο συνηθισμένο γένος χλόης και σε υψηλές και χαμηλές υψόμετρες, και τα Poa, Festuca και Calamagrostis ως τρία από τα πιο συνηθισμένα γένη της.
Στο «CRC World Dictionary of Grasses», ο Umberto Quattrocchi περιγράφει το Poa ως ετήσιο ή πολυετές, συνήθως επίπεδο, και συχνά μικρό και ευαίσθητο. Ο Michael A. Mares, συγγραφέας της «Encyclopedia of Deserts», καταχωρίζει το Poa gymnantha ως είδος χλόης που είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο στην στέπη των Άνδεων.
Σύμφωνα με τον Quattrocchi, τα Festuceae είναι πυγμαχικά πολυετή χόρτα. Ο Mares περιγράφει το Festuca ως συνηθισμένο και στα ψηλά Άνδεα, όπου είδη όπως το Festuca sublimis έχουν προσαρμοστεί σε ξηρές συνθήκες, και στις στέπες, όπου είδη όπως το Festuca gracillina μπορεί να βρεθούν.
Το Calamagrostis, πιο γνωστό ως «Pampas grass», περιγράφεται ως καλαμοειδές, πυγμαχικό χόρτο. Το Calamagrostis jubata είναι ένα τέτοιο είδος, ένα ριζικό φυτό που, σύμφωνα με τον Quattrocchi, παράγει πολλά σπόρους και αναπτύσσεται εύκολα σε γυμνό, βραχώδες έδαφος όπως μπορεί να βρεθεί σε πλάγιο βουνού. Η ανάπτυξη του C. jubata βοηθάει στο έλεγχο της φθοράς εδάφους. Άλλο είδος, ειδικό για τα ψηλά Άνδεα, είναι το Calamagrostis lingulata.
