Οι ηπειρωτικές ακτές—τα βυθισμένα όρια των ηπείρων—καλύπτουν 28% της επιφάνειας της Γης. Είναι όπου η πλακτέκτωνική, η ίλωση και η ωκεανική δυναμική γράφουν τις πιο πολύπλοκες γεωλογικές ιστορίες της πλανήτης.
Σχηματίζονται από ρήξη ηπείρου → διαστολή ωκεανού. Καμία πλακτέκτωνική σύνορο στην ακτή. Χαρακτηριστικά: Πλατιά πλάκα (100–500 χλμ), απαλή κλίση (0,5–1°), παχύ στρώμα ιλικών (10–15 χλμ), ηπειρωτική σωρός. Παραδείγματα: Ανατολική ακτή ΗΠΑ, Βραζιλία, Δυτική Αφρική, Ανταρκτική. Πόροι: Πετρέλαιο/αέριο (ιλικά λεκάνες), αλιεία.
Συγκλίνων πλακτέκτωνικό σύνορο στην ακτή. Ζώνη υποδύσεως. Χαρακτηριστικά: Στενή πλάκα, απότομη κλίση, φάραγγα (6–11 χλμ βάθος), ηφαιστειακό τόξο, μπροστινά/πίσω-ark λεκάνες. Υψηλή σεισμικότητα, ηφαιστειασμός. Παραδείγματα: Δυτικές Αμερικές, Ιαπωνία, Φιλιππίνες, Ινδονησία, Τόνγκα. Κίνδυνοι: Μεγάλους σεισμούς υποδύσεως, τσουνάμια, ηφαιστειακές εκρήξεις.
Πλάκες κινούνται οριζόντια. Χαρακτηριστικά: Ζώνες ραγών, μετατοπισμένες κορυφές, λεκάνες διασπάσεως, απότομες μπόλες. Παραδείγματα: Καλιφόρνια (San Andreas), Βόρεια Ανατολία, Νεκρά Θάλασσα, Alpine Fault (ΝΖ). Ιλωση: Πολύπλοκη, ελεγχόμενη από ραγές.
Οι ηπειρωτικές άκτες είναι οι πιο γεωλογικά, βιολογικά και οικονομικά έντονα ζώνες της πλανήτης. Είναι όπου η στερεά Γη συναντά τη ρευστή Γη—και διαπραγματεύεται.