Μεταξύ της Νέας Βρουνσουίκ και της Νέας Σκωτίας βρίσκεται ένας 274 χλμ. χοάνη θαλάσσιου νερού που κάνει κάτι εξαιρετικό δύο φορές την ημέρα: ανεβαίνει και κατεβαίνει μέχρι 16 μέτρα (53 πόδια)—το ύψος πενταόροφου κτιρίου. Αυτός είναι ο Κόλπος Fundy, κάτοχος του πιο ακραίου παλιρροϊκού εύρους του πλανήτη.
Zodiac tours από Alma, NB ή Eastport, ME καβαλούν το paliρροϊκό κορυφή—ένα μπροστινό κύμα που ανεβαίνει στους ποταμούς Petitcodiac και Salmon στους 8–15 χλμ./ω. Καγιακίστες σερφάρουν σταθείς κύματα στα Reversing Falls (Saint John) όπου ο κόλπος μαχείται με τον ποτάμιο St. John.
Στη χαμηλή παλιρροία, τεράστιες πηλώδεις πεδιάδες εμφανίζονται. Οι επισκέπτες περπατούν μεταξύ βραχοειδών βουβαλιών, δασών θαλάσσιων φυτών και παλιρροϊκών λιμνών στα Hopewell Rocks («Flowerpot Rocks») ή το Burntcoat Head Park (χώρος υψηλότερης καταγεγραμμένης παλιρροίας: 16,3 μ., 1869).
Η βίαιη ανακατασκευή οξυγονώνει το νερό και εκκρεμίζει θρεπτικά, τρέφοντας ένα περιπετειώδες τροφικό δίκτυο:
Μύθοι Mi'kmaq μιλούν για τη δύναμη του κόλπου. Οι γεωργοί Acadian χτίσαν aboiteaux (συστήματα φράγματος-σύριγγας) για ανάκτηση υγρότοπων—τεχνικές που χρησιμοποιούνται ακόμα. Σήμερα, έργα παλιρροϊκών στροβίλων (FORCE test site στο Minas Passage) εξερευνούν εξαγωγή καθαρής ενέργειας. Αλλά η κλιματική αλλαγή απειλεί την ευαίσθητη αντήχηση: η αύξηση επιπέδου θαλάσσης μπορεί να αλλάξει την ακρίβεια του κόλπου, πιθανώς *μειώνοντας* το παλιρροϊκό εύρος κατά αιώνες.
Ο Κόλπος Fundy δεν είναι απλώς ρεκόρ· είναι ένα δυναμικό, ζωντανό μηχάνημα όπου γεωλογία, αστρονομία και βιολογία συγκρούονται σε ένα από τα πιο δραματικά καθημερινά θέαματα της Γης.