Το Grand Canyon είναι η εικονική αμερικανική φαράγγα αλλά είναι決して η μόνη. Τα βουνά και οι έρημοι της δυτικής Αμερικής γεμίζουν με βαθιές, ρηχές και κατακόρυφες ραγγες στη γη. Ένα μικρό ποτάμι μπορεί να ρέει στο βάθος της φαράγγας· μερικές φορές είναι λευκό νερό και άλλες φορές ένα πηλός ρύπανσης. Οι φαράγγες είναι βαθύτερες από ό,τι πλατείες. Τέμνουν στρώματα βράχων σε εκατομμύρια χρόνια μέχρι βάθη εκατοντάδων ή χιλιάδων ποδιών ή διαφόρων μιλίων.
Οι κατακλυσμοί φωτός δημιουργούν φαράγγες σλοτ. Αυτές οι στενές φαράγγες σκαφούν σε φθειρόμενα οροπέδια και δεν είναι πολύ πλατείες, αλλά συνήθως καταλήγουν σε βάθη εκατοντάδων ποδιών. Ισχυροί και γρήγοροι κατακλυσμοί φωτός μπορούν να δημιουργήσουν φαράγγες σλοτ γιατί υπάρχει λίγη βλάστηση ή ουσιαστικό εδαφος για να επιβραδύνουν το νερό. Κάθε φορά που ένας κατακλυσμός φωτός τρέχει πάνω σε ένα οροπέδιο, βρίσκει την κοιλότητα που έκανε ο τελευταίος κατακλυσμός και σκάβει πιο βαθιά.
Οι φαράγγες οροπέδιου ξεκινούν με γρήγορους ποταμούς που σκάβουν βαθιά στο ποτάμι με την πάροδο του χρόνου. Το νερό που τις διαμορφώνει είναι ισχυρό, αλλά δεν έρχεται και φεύγει γρήγορα σαν τους κατακλυσμούς φωτός. Αντίθετα, ο ποτάμος· μέσω των φυσιολογικών του κύκλων· σκάβει στον βράχο, φθείροντάς τον βαθύτερα και βαθύτερα. Όσο σκληρότερος ο βράχος, τόσο πιο κατακόρυφη η φαράγγα. Πιο μαλακός βράχος οδηγεί σε τοιχώματα που φθείρονται πιο γρήγορα, δημιουργώντας μια πλατύτερη φαράγγα που μπορεί να είναι βαθιά αλλά όχι απότομη.
Ο ωκεανός έχει τις δικές του φαράγγες. Οι υποβρύχιες φαράγγες δεν διαφέρουν πολύ από τις φαράγγες στην ξηρά, αλλά έχουν σκαφτεί στον ωκεανικό βυθό από ρεύματα. Μερικές από αυτές ξεκινούν σε μια ακτή όπου ένας ποτάμιος φαράγγας τρέχει στη θάλασσα. Ο ποτάμος συνεχίζει να σκάβει τη φαράγγα του όταν φτάνει στον ωκεανό. Άλλες υποβρύχιες φαράγγες σκάβονται από ρεύματα γεμάτα σωματίδια που κατακερματίζονται στον ωκεανικό βυθό.
