Οι σιδηρουργοί ήταν το καταστημα hardware της κολονιακής εποχής. Χρειάζεστε ένα ζευγάρι καρδάν για πύλη κοραλίου άλογου; Δείτε τον σιδηρουργό. Αν απαιτούσατε ηλίδες, κεφαλή πελεκιού, κουζίνα μαχαιροπιρουνιών, RANTES για το βαγόνι, παπούτσια για τα άλογα, κλειδαριές για το κιβώτιο ή οποιαδήποτε επισκευή που εμπλέκεται μέταλλο, ο σιδηρουργός ήταν το άτομο να δείτε. Η μάθηση ποια εργαλεία χρησιμοποίησαν αυτοί οι σημαντικοί πολίτες είναι κλειδί για την ανάπτυξη βαθύτερης κατανόησης της διαδικασίας σιδηρουργικής.
Το πρώτο εργαλείο του κολονιακό σιδηρουργού ήταν η φωτιά. Μια φωτιά, còn gọiεται εστία, χρησιμοποιείται για να θερμάνει μέταλλα στο σημείο όπου μπορούν εύκολα να διαμορφωθούν. Οι φωτίες που τρέφονται με άνθρακα κολονιακές φωτίες συνήθως χτίζονταν πάνω από το έδαφος χρησιμοποιώντας τούβλα και τρεφόταν από άνθρακα. Ένα φυσητήρας, μια συσκευή ή μηχανισμός για τη δημιουργία συνεχούς ροής αέρα, καθώς και ένα καπάκι για καπνό ήταν πρότυπα εξαρτήματα.
Ένας ακμωνας ήταν απαραίτητο εργαλείο για κάθε σιδηρουργό. Συνήθως φτιαγμένο από χάλυβα, αυτά τα μεγάλα, βαρέα εργαλεία εξυπηρετούν ως επιφάνεια κοπής για αντικείμενα που διαμορφώνονται. Ένας ακμωνας αποτελείται από ορθογώνια βάση, στενό λαιμό που υποστηρίζει το ορθογώνιο πρόσωπο όπου γίνεται το πλειο μέρος της εργασίας, ένα hardy hole, ένα βήμα ελαφρώς χαμηλότερο από το πρόσωπο για κοπή και ένα οξυ κέρας που χρησιμοποιείται κυρίως για να καμψει υλικό.
Οι μέταλλοι τσιγγάνες επέτρεψαν στους σιδηρουργούς να αρπάξουν και να αφαιρέσουν ασφαλώς υλικά από τη φωτιά. Από εκεί, οι τσιγγάνες κρατείτονται σε ένα χέρι ενώ το χεριούμενο μέταλλο τοποθετούνταν στο πρόσωπο του ακμωνα. Εδώ το φωτεινό μέταλλο τύπωνε από ένα σφύρα για να ξεκινήσει να διαμορφώνεται στην επιθυμητή θέση. Πολλαπλά μεγέθη τσιγγάνων ήταν διαθέσιμα για να χειριστούν διαφορετικά μεγέθη μέταλλο.
Οι σφύρες σφύρας ήταν το κύριο χειροκίνητο εργαλείο που χρησιμοποιούνταν για να διαμορφώσει υλικό. Ποικίλους βάρους σφύρας χρησιμοποιούνταν, με μερικούς σφύρες τόσο βαρείς όσο 12 lbs.
Ένα hardy χρησιμοποιούνταν για να κόψει άκρες όπως απαιτείται. Αυτό το εργαλείο είχε οξύ τέλος και τετράγωνη απέναντι βάση, η οποία κατασκευαζόταν για να ταιριάζει ακριβώς στο hardy hole του ακμωνα. Κοπές σε υλικά γινόνταν κρατώντας το αντικείμενο με τσιγγάνες πάνω από το εκτεθειμένο οξύ τέλος του hardy και στη συνέχεια τυπώνοντας το υλικό με σφύρα σφύρας.
Οι βίσι χρησιμοποιούνταν για να κρατίσουν βαρετά αντικείμενα και να τα κρατίσουν σταθερά σε θέση όταν οι τσιγγάνες δεν ήταν αρκετές. Μόλις κλειδωθεί σε θέση, ένας σιδηρουργός μπορούσε να στρίψει, να τυπώσει ή να πριονίσει το υλικό σε συγκεκριμένη θέση.
Ένα slack tub ήταν μια βαρέλα νερού, ή μερικές φορές λάδι, στην οποία πρόσφατα διαμορφωμένα υλικά βυθίζονταν για να κρυώσουν. Μετά το τύπωμα του αντικειμένου με σφύρα σε σχήμα, ο σιδηρουργός χρησιμοποιούσε τις τσιγγάνες για να τοποθετήσει το αντικείμενο στη βαρέλα.
