Για περισσότερους από 60 χρόνια η Νήσος Ellis χρησιμοποιήθηκε ως σταθμός μεταναστευτικής των Ηνωμένων Πολιτειών. Πάνω από 12 εκατομμύρια μετανάστες εξετάστηκαν από την εγκατάσταση. Το 2001, το Αμερικανικό Κέντρο Ιστορίας Οικογένειας Μετανάστευσης ανοίγει στην Νήσο Ellis. Αυτό το κέντρο έρευνας οικογένειας προσφέρει στους επισκέπτες του υπολογιστή και πολυμέσα τεχνολογία, και επαγγελματική βοήθεια στην εκτέλεση οικογενειακής ιστορίας και γενεαλογικής έρευνας. Το έργο χορηγείται από την Εθνική Υπηρεσία Πάρκων και το Εθνικό Μνημείο'Estátua της Ελευθερίας.
Η Νήσος Ellis είναι ένα μικρό νησί που βρίσκεται στη Λιμάνι της Νέας Υόρκης. Είναι περίπου 1 μίλιο νοτιοδυτικά του Μανχάταν. Κοντά είναι η Νήσος Ελευθερίας, η τοποθεσία της'Estátua της Ελευθερίας. Το 1965, η Νήσος Ellis έγινε μέρος του Εθνικού Μνημείου'Estátua της Ελευθερίας. Για να φτάσετε στην Νήσο Ellis η ναυτική μεταφορά είναι διαθέσιμη από το Battery Park στη Νέα Υόρκη, και το Liberty State Park στη Νέα Τζέρσι, μέσω Statue Cruises.
Η Νήσος Ellis ήταν γνωστή με διάφορα διαφορετικά ονόματα. Λέγεται Kioshk από τους ντόπιους Τοπικούς Αμερικανούς. Επίσης την ονόμαζαν Νήσος Γλάρος, για τα αφθονά οστρεαρία και τις δροσές του σαλαριού. Ολλανδικοί και Αγγλικοί αποίκιοι την αναφέρονταν ως Νήσος Οστρεών. Επίσης ονομαζόταν Bucking, Dyre και Anderson's Island. Στα 1770s, ο Σαμουήλ Ellis γίνεται ιδιοκτήτης του νησιού, και γι' αυτό το όνομα Ellis Island.
Η Νήσος Ellis γίνεται ιδιοκτησία της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών το 1808. Μέχρι εκείνο το χρονικό σημείο, το νησί ανήκε στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, και η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήθελε να ενισχύσει το λιμάνι και χρειαζόταν το νησί. Αγοράστηκε από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, και χτίστηκε το Φορτ Gibson στον τόπο. Στο νησί, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χτίσει ένα παρανέφρι με τρία επίπεδα κυκλικών όπλων για άμυνα λιμανιού. Το φρούριο ονομάστηκε προς τιμήν ενός αξιωματικού που σκοτώθηκε κατά τον Πόλεμο του 1812.
Το Γραφείο Μετανάστευσης άρχισε να χρησιμοποιεί το νησί ως κέντρο υποδοχής για μετανάστες το 1892. Πρώτη και δεύτερη τάξη επιβάτες που ήρθαν στη χώρα δεν απαιτούνταν να εξεταστούν στην Νήσο Ellis· συνήθως επεξεργάζονταν ενώ ήταν ακόμα στο πλοίο. Το 1924, πολλά από τα καθήκοντα μεταναστεύσεως μεταφέρθηκαν στη Νέα Υόρκη, και η περιοχή χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως σταθμός μεταναστεύσεως και κέντρο κράτησης για εχθρικούς αλλοδαπούς. Το εργοστάσιο έκλεισε το 1954.
Την 12 Ιουνίου 1897, μια φωτιά καταστρέφει τον σταθμό μεταναστεύσεως, καίγοντας το στο έδαφος. Δεν היו απώλειες ζωών, αλλά τα федеральικά και τα κρατικά αρχεία μεταναστεύσεως χάθηκαν, που χρονολογούνταν από το 1855. Το εργοστάσιο ξαναχτίστηκε, αλλά όλες οι μελλοντικές δομές απαιτούνταν να είναι πυράσφαλτα. Το Κύριο Κτίριο άνοιξε στις 17 Δεκεμβρίου 1900. Κατά εκείνη την πρώτη ημέρα της επαναλειτουργίας, περισσότεροι από 2.200 μετανάστες υποδέχθηκαν.
