Η κατασκευή του Φράγματος Hoover το 1936 ήταν τεχνολογικό θαύμα που πολλοί θεώρησαν αδύνατο στο σκληρό εδάφος του Black Canyon, Νεβάδα. Όταν ξεκίνησε, δεν υπήρχαν δρόμοι, οπότε οι εργάτες χτίσαν δρόμους και γεφυρίδες για να φέρουν υλικά.
Μετά τη Μεγάλη Κρίση, η εργασία ήταν σπάνια. Εργάτες και οικογένειες έφτασαν στο Λας Βέγκας δύο χρόνια νωρίτερα, ζώντας σε παραμύθια χαλκίδες. Η κατασκευή προώθησε 6 μήνες λόγω του πλήθους εργατών χωρίς χρήματα για βασικές ανάγκες.
Πριν χτιστεί το φράγμα, τα νερά του Κολοράντου έπρεπε να αποδιαδρομήσουν. Τέσσερις σήραγγες ήρξαν στους τοίχους του φαράγγιου για να ανακατευθύνουν το νερό. Αφού άφησε το νερό, οι εργάτες αφαίρεσαν ιλώδες υλικό για να χτιστεί το θεμέλιο στην στερεά πέτρα.
Χρησιμοποιήθηκαν 3.250.000 κυβικά γιάρδες σκυρόδεμα. Δεν ήταν εφικτό να φερθούν, οπότε χτίστηκαν δύο μονάδες παραγωγής στην τοποθεσία. Το σκυρόδεμα διανέμονταν με καλώδια από κάδους 4-8 κυβικών γιάρδων.
Το πιο εντυπωσιακό τεχνολογικό χαρακτηριστικό: η μέθοδος ψύξης των τεράστιων μπλοκ. Φυσικά θα έβγαινε 100 χρόνια. Η λύση: χάλυβδες σωλήνες σε 937 χλμ μπλοκ, με πάγο-νερό να δροσίζει γρήγορα το σκυρόδεμα.
Πολύ αμφισβήτηση για το όνομα. Το έθος ήθελε το όνομα του προέδρου κατά την κατασκευή, αλλά κανένας δεν ήταν πρόεδρος στην ολοκλήρωση. Ο γραμματέας Εσωτερικών του Hoover ανακοίνωσε «Hoover Dam», απογοητεύοντας τον Ρούζβελτ που ήταν σε καμπάνια. Όταν ο Hoover ήττηκε, ο Ρούζβελτ μετέβαλε σε «Boulder Dam». Το όνομα Hoover επαναφέρθηκε το 1947 από τον Τρούμαν.
