Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της Βασίλισσας Elizabeth I της Αγγλίας από το 1558 έως το 1603, οι ταβέρνες ήταν ένας δημοφιλής τόπος για ανθρώπους να κοινωνικοποιηθούν, να πίνουν και να αναζητούν ψυχαγωγία. Η ταβέρνα στους ελισαβετιανούς χρόνους διαφέρει από το σύγχρονο μπαρ ή pub: Εξυπηρέτουν κρασί αλλά δεν εξυπηρέτουν μπύρα, και θεωρούνται ως κοινωνικά ανώτερες από το χαμηλότερο alehouse. Ήταν επίσης αγαπημένα μέρη συνάντησης για συγγραφείς και ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένου του William Shakespeare και Christopher Marlowe.
Η ελισαβετιανή Αγγλία ήταν μια τάξη-συνειδητή κοινωνία, και οι ταβέρνες είχαν ένα συγκεκριμένο μέρος στην κοινωνική τάξη. Από όλους τους τόπους όπου κάποιος θα μπορούσε να πάει για ένα κοινωνικό ποτό, τα ξενοδοχεία θεωρούνταν τα πιο σεβαστά επειδή προσέφεραν το φαγητό και τη διαμονή απαραίτητα για την μακρινή εμπορία. Τα alehouses ήταν τα λιγότερο σεβαστά επειδή εξυπηρετούσαν τις χαμηλότερες τάξεις. Οι ταβέρνες ήταν στο μεσο. Πολλές ήταν άδεια, και λειτουργούσαν από ιδιωτικά σπίτια. Προσέφεραν βιολι μουσική και άλλη ψυχαγωγία, γλυκό κρασί και ένα μέρος για να καπνίσετε τσιγάρο και να μιλήσετε με φίλους.
Η ελισαβετιανή Αγγλία παρήγαγε μερικούς από τους πιο επιδραστικούς ποιητές, συγγραφείς και θεατρικούς ποτέ να συνθέσουν στην αγγλική γλώσσα. Πολλοί από αυτούς τους άνδρες όχι μόνο γνώριζαν ο ένας τον άλλον αλλά διαβίωναν χρόνο μαζί κοινωνικά, και το μεγαλύτερο μέρος αυτού του χρόνου διαβιωνόταν στην ταβέρνα. Ο William Shakespeare, Ben Jonson, Christopher Marlowe και άλλοι ποιητές και θεατρικοί παρουσίαζαν το Falcon Tavern στο Λονδίνο, όπου ο Shakespeare και ο Jonson λένε να έχουν συμμετάσχει σε μάχες γκαγιά. Ο Jonson συναντούνταν με άλλους διάσημους συγγραφείς όπως ο John Donne και ο Inigo Jones την πρώτη Παρασκευή κάθε μήνα στο Mermaid Tavern. Οι ταβέρνες απέκτησαν φήμη ως τόποι όπου ποιητές και συγγραφείς θα συγκεντρωνόταν για να διαμαχηθούν και να κοινωνικοποιηθούν.
Η ελισαβετιανή ταβέρνα ήταν ένας τόπος όπου άντρες και γυναίκες μπορούσαν να διαβιώσουν χρόνο μαζί δημόσια. Ήταν κοινωνικά αποδεκτό για μια γυναίκα να βγει σε μια ταβέρνα με έναν άντρα άλλο από τον σύζυγό της μέχρι να φέρει φίλους μαζί της. Γυναίκες και άντρες καπνίζαν, πίνα και φλερτάρουν στην ταβέρνα. Παράξενα, δεν υπήρχε αγγλική λέξη για την νέα τάση του καπνίσματος, οπότε οι ελισαβετιανοί ανθρώπους ανέφεραν "πίνουν" τσιγάρο αντί να "καπνίζουν" το.
Παρά την σχετικά υψηλή κοινωνική θέση της ελισαβετιανής ταβέρνας, οι άνθρωποι που παρουσίαζαν τέτοιους ιδρύματα ήταν συχνά τραχύ χαρακτήρες - συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους διάσημους συγγραφείς της εποχής. Ο Christopher Marlowe μαχαιρώθηκε μέσω του ματιού και σκοτώθηκε σε μια ταβέρνα μάχη το 1593. Ο Ben Jonson, διάσημος τόσο για τα λογοτεχνικά του επιτεύγματα όσο και για την ταβέρνα διαδικασία ζωής, σκότωσε τον ηθοποιό Gabriel Spencer σε μια μάχη σπαθιών. Πολλές ταβέρνες ήταν επίσης λupanάρια, συνήθως απασχολούμενες μόνο με μια πονηρίδα που θα μπορούσε ακόμη να είναι ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης. Οι Πυριτάνοι δεν εγκρίναν αυτό το είδος πράγματος, και το 1604 - μόνο ένα χρόνο μετά το θάνατο της Βασίλισσας Elizabeth - περάστηκε ένας νόμος εναντίον της "ασελγούς και μέθης" συμπεριφοράς που βρέθηκε στα εστιατόρια ποτού της Αγγλίας.
