Η περιοχή που γνωρίζεται ως Grandes Llanuras (Great Plains) κατείληφε σημαντικό μέρος της αμερικανικής Δύσης, καθώς και μέρη της Καναδά και της Μεξικής. Οι Grandes Llanuras μπορούν να οριστούν με πολλούς τρόπους: γεωγραφικά, τοπογραφικά, ιστορικά και ακόμα και ψυχολογικά.
Πολλές φυλές Αμερικανών Ινδιάνων έκαναν το σπίτι τους στις Grandes Llanuras πριν την άφιξη των λευκών αποίκων, και σήμερα πολλοί δήμοι και καταφύγια βρίσκονται σε περιοχές των Llanuras όπου οι Αμερικανοί Ινδιάνοι παρεμπίπτουν παραδοσιακά ή φιλοξενούνταν. Οι Αμερικανοί Ινδιάνοι ήταν maîστρες στην επιβίωση και προσαρμογή στο σκληρό περιβάλλον των Llanuras. Εξαρτιάγονταν από τον βούφαλο για φαγητό και υλικά για κατασκήνωση (η tipi είναι κωνικός τέντας από ξύλα και δέρματα βουφάλου). Η εξάρτηση από τον βούφαλο σήμαινε να ακολουθούν τις μεγάλες παστάδες και να μετακινούν το κατασκήνωμα πολλές φορές καθ' όλο το χρόνο ανάλογα με την εποχή.
Στον 19ο αιώνα, η περιοχή ανατολικά των Rocky Mountains και δυτικά του Missouri River ονομαζόταν "Η Μεγάλη Αμερικανική Έρημος". Ο πρόεδρος Τζέφερσον ανέφερε την περιοχή ως "απειρο και αδιήγητη έρημος". Εξερευνητές και χαρτογράφοι της περιοχής την σύγκριναν επίσης με έρημο, συμπεριλαμβανομένων του Zebulon Pike, Stephen Long και Edwin James. Με την πάροδο του χρόνου, σύγχυση προκλήθηκε σχετικά με τη σύγκριση καθώς οι έρημοι ήταν γεμάτες άμμος και οι αμερικανικές πεδιάδες ήταν στεπακίες και χορτοφυλές· το ερώτημα ήταν αν η γη μπορούσε να υποστηρίξει ζωή και να καλλιεργηθεί.
Οι Αμερικανοί Ινδιάνοι ζούσαν καλά για χιλιάδες χρόνια στις περιοχές των Grandes Llanuras, αλλά οι αμερικανικοί αποίκους, άγνωστοι με τέτοιο περιβάλλον, θεωρούσαν την περιοχή ακατοίκητη και διέτρεχαν אותה με ενδιαφέρον μόνο για να εγκατασταθούν στη Καλιφόρνια και το Όρεγκον. Η πραγματική εγκατάσταση από Αμερικανούς από την ανατολική ακτή δεν συνέβη στις Grandes Llanuras μέχρι να κάνουν την εμφάνιση νέες τεχνικές γεωργίας και οικονομική ανάπτυξη που έκαναν την περιοχή πιο διαχειρίσιμη για ανθρώπους που εξαρτιάγονταν από τη γεωργία, και όχι από την κυνηγιά, για διατροφή.
Σύμφωνα με τη μελέτη του Walter Prescott Webb του 1931 για τις Grandes Llanuras, η περιοχή ορίζεται καλύτερα από την τοπογραφία και το κλίμα. Βρίσκει τις τρεις κεντρικές χαρακτηριστικά των πεδιάδων στην δυτική Ηνωμένες Πολιτείες να είναι α) συγκριτικά επίπεδη επιφάνειες μεγάλου μήκους· β) απουσία δέντρων· και γ) ανεπαρκής βροχόπτωση για γεωργική παραγωγή καθώς το κλίμα είναι υπο-υγρασμένο.
Ο Webb εξετάζει τις Grandes Llanuras ως μια περιοχή ενωμένη από ορισμένα χαρακτηριστικά που εξάσκουν ισχυρή επιρροή σε οποιαδήποτε ζωή εντός των συνόρων τους. Προκάλεσε κάποια διαμάχη όταν δήλωσε ότι ο 98ος μεσημβρινός σημείων σήμανε το όριο των Grandes Llanuras, και άρα κάθε θεσμός που το διασχίζει ήταν "ή σπασμένος και ξαναχτισμένος ή δραστικώς αλλάγμενος". Ο Webb έβαλε σε χρήση μια σειρά ακαδημαϊκών πειραγμάτων στην ανάλυσή του, και ανέφερε το révolver, τον ανεμόμυλο και το καlautος σύρμα ως σημεία της νέας εποχής που ήταν απαραίτητη για την εγκατάσταση σε μια ξηρή και αδενδρη περιοχή όπως οι Grandes Llanuras. Οι λάτρεις της δυτικής αμερικανικής ιστορίας σέβονται το έργο του Webb, αλλά μερικοί διαφωνούν με τα συμπεράσματά του.
