Μετά την εξώση της Μογγολικής Δυναστείας Γιουάν το 1368, η νεοσύστατη Δυναστεία Μινγκ άρχισε μια συνειδητή πολιτική ισολατισμού που θα διαμόρφωνε την πορεία της Κίνας για αιώνες. Αυτή η πολιτική «Κλειστής Πόρτας» δεν ήταν μια απόφαση αλλά η σύγκλιση φιλοσοφικών, γεωγραφικών, πολιτικών και ψυχολογικών παραγόντων.
Σχεδόν ένας αιώνας μονγολικής κυριαρχίας άφησε βαθιά σκαριά. Οι ιδρυτές των Μινγκ έδωσαν προτεραιότητα στην εσωτερική σταθεροποίηση—ανακατασκευή υποδομών, αποκατάσταση ηνιακών θεσμών και αναβίωση της αγροτικής φορολογικής βάσης. Το στρέφεσθαι εσωτερικά ήταν αμυντική στρατηγική: ελαχιστοποίηση εξωτερικών μεταβλητών για μέγιστη εσωτερική έλεγχο.
Ο Κοφουκιανισμός, επανεγκατασταθείς ως κυβερνητική φιλοσοφία, υποτιμά εγγενώς το εμπόριο και την εξωτερική συμμετοχή. Η ιδανική κοινωνία ήταν αγροτική, ιεραρχική και αυτοαρκής. Οι εμπόροι ήταν η χαμηλότερη τάξη· το εξωτερικό εμπόριο θεωρούσε διαταρακτικό, φέροντας αγαθά πολυτελείας που διέφθειραν την ηθική και εξαντλούσαν το ασήμι. Η τάξη των γnostικών αξιωματικών (μανδαρίνιων) 눌렀 적극적으로 τις ναυτικές εκστρατείες για να διατηρήσει αυτή την τάξη.
Η γεωγραφία της Κίνας ενίσχυσε την απομόνωση. Τα Ιμαλάια και το Πλατώ του Θιβέτ έκλειδαν το νοτιοδυτικό· οι έρημοι Γκόμπι και Τακλαμάκαν σφραγίδευαν το βορειοδυτικό· πυκνά δάση και βουνά εμπόδιζαν το νότιο. Μόνο η ακτή παρείχε πρόσβαση, αλλά οι Μινγκ επέλεξαν να την φρουρούν και όχι να εξερευνήσουν πέρα από αυτήν.
Αντί για συνθήκες μεταξύ ισότιμων κυρίων, οι Μινγκ απαιτούσαν το Σύστημα Φόρου. Γειτονικές κρατικές (Κορέα, Βιετνάμ, Ρيوκίου, βορειοανατολικά σουλτανάτα) έστελναν περιοδικές αποστολές φέροντας τοπικά προϊόντα, εκτέλεσαν το κουτόου και αναγνώρισαν τον Αυτοκράτορα ως «Υιό του Ουρανού». Σε αντάλλαγμα, έλαβαν επιφανειακά «δώρα» (συχνά πολύ πιο πολύτιμα από τον φόρο) και εμπορικά προνόμια. Αυτή η ριтуальική ιεραρχία ικανοποίησε την επιθυμία της Κίνας για πρέσβεια χωρίς να απαιτεί στρατιωτική κατοχή ή πολιτιστική ανταλλαγή.
Οι ηγέτες των Μινγκ θεώρησαν τις ξένες ιδέες—ειδικά τη θρησκεία—ως ασταθεροποιητικές. Οι Νεστοριανοί Χριστιανοί της εποχής Γιουάν εξαφανίστηκαν. Πιο αργότερα, οι Ιησουίτες ιεραποστόλοι (Ματτέο Ρίτσι κ.λπ.) απέκτησαν περιορισμένη επίδραση αλλά τελικά περιορίστηκαν. Οι Μινγκ φοβούνταν ότι ο Βουδισμός (ήδη κινεζικοποιημένος), ο Ισλαμισμός και το Χριστιανισμό θα μπορούσαν να διαμαρτυρηθούν τον κοφουκιανό κρατικό κουλτο και το Μανδάτο του Ουρανού του Αυτοκράτορα.
Αν και οι πρώιμοι Μινγκ διαφύλαξαν σταθερότητα, οι μακροπρόθεσμες συνέπειες были βαθιές: τεχνολογική σταγνότητα (ναυτική τεχνολογία εγκαταλείφθηκε), οικονομική σκληρότητα (εξάρτηση από ασήμι), και στρατιωτική απροετοιμασία. Όταν οι ευρωπαϊκές δυνάμεις έφτασαν με δύναμη αιώνες αργότερα, η Κίνα λείπει την θεσμική ευελιξία να ανταποκριθεί, οδηγώντας στον «Αιώνα της Ταπείνωσης».
Η απομόνωση δεν ήταν απόλυτη—περιορισμένο εμπόριο συνέχισε στο Μακάο, Καντόν και μέσω της Ιπποδρομίας της Ώρας—αλλά η κρατική νοοτροπία απέρριψε την προαγωγική δέσμευση με τον εξωτερικό κόσμο, μια επιλογή με ηχεία στη σύγχρονη εποχή.
