Ο Γενικός Ντάγκλας ΜακΆρθουργ, ως Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων (SCAP), οδήγησε την αποστρατόλιση της Ιαπωνίας (1945–1952) μέσω πέντε στρατηγικών στόχων:
Αποσυναρμολόγηση του πολεμικού μηχανισμού που ξεκίνησε τον ΔΠ2 στην Ασία. Άρθρο 9 του Συντάγματος 1947 αρνήθηκε τον πόλεμο μόνιμα.
Ο στρατιωτικισμός θεωρούταν πολιτιστικά ενσωματωμένος. Μεταρρυθμίσεις στόχευαν: θειότητα αυτοκράτορα (αρνήθηκε), zaibatsu συσσωματώσεις (σπάθηκαν), εργατικά δικαιώματα (θεσμοθετήθηκαν), ψήφος γυναικών (χορηγήθηκε), εκπαίδευση (ελευθερώθηκε).
Εργοστάσια μετέβησαν από όπλα σε καταναλωτικά αγαθά. Η αμερικανική βοήθεια (GARIOA, EROA) εκκίνησε την βιομηχανία. Μέχρι τη δεκαετία του '50, η «οικονομική θαυμάσια» της Ιαπωνίας ξεκίνησε.
Μια αποστρατόλισμένη Ιαπωνία δεν μπορούσε να απειλήσει Κορέα, Κίνα, Νότια Ασία—επιτρέποντας την αμερικανική αρχιτεκτονική Ψυχρού Πολέμου στον Ειρηνικό.
Η αποστρατόλιση σήμανε ειρηνικές προθέσεις, ανοίγοντας δρόμο για μέλη ΟΗΕ (1956), GATT, και Συμφωνία Ασφαλείας ΗΠΑ-Ιαπωνία (1951, αναθεωρήθηκε 1960).
Το αποτέλεσμα: ειρηνιστικό Σύνταγμα, αστικά ελεγμένες Δυνάμεις Αυτοάμυνας (1954), και δημοκρατία που έγινε η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου—το πιο διαμόνιο κληρονομιά του ΜακΆρθουργ.