Ο Βασιλικός Πιγκουίνος είναι μοναδικό είδος πιγκουίνου που αναπαράγεται στο νησί Μακουάρι, που βρίσκεται νότια της Νέας Ζηλανδίας. Αυτοί οι πιγκουίνοι ξεχωρίζουν για τα λευκά τους πύθα και τα φλερτάρικα κίτρινα combs. Ο Βασιλικός Πιγκουίνος περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του κολυμπούντας στα παγωμένα νερά μεταξύ του νησιού Μακουάρι νότια έως την Ανταρκτική, αλλά οι πραγματικές του δραστηριότητες εκτός του νησιού Μακουάρι είναι άγνωστες.
Το κρίλ και τα ψάρια αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της διατροφής του Βασιλικού Πιγκουίνου. Κραβοειδή και καλαμάρια είναι επίσης μέρος της διατροφής του πιγκουίνου αλλά αποτελούν μόνο περίπου το δύο τοις εκατό από αυτό που τρώνε. Οι Βασιλικοί Πιγκουίνοι μπορεί να διαφοροποιήσουν τη διατροφή τους ανάλογα με το πού βρίσκονται στον κύκλο αναπαραγωγής και αν η côlonie τους βρίσκεται στην ανατολική ή δυτική πλευρά του νησιού Μακουάρι.
Οι Βασιλικοί Πιγκουίνοι αναπαράγονται τον Οκτώβριο. Το αρσενικό του είδους φτιάχνει φωλιά ή επιστρέφει στον προηγούμενο τόπο φωλιάς. Η φωλιά μπορεί να είναι κοίλωμα στην άμμο ή χόρτο περιβαλλόμενο από πέτρες και χόρτο. Το θηλυκό επιστρέφει μια εβδομάδα αργότερα. Το ζευγάρι παράγει δύο αυγά και σπρώχνει ένα αυγό έξω από τη φωλιά πριν την εκκλήση. Τα αυγά του Βασιλικού Πιγκουίνου ριζώνονται για 30 έως 35 ημέρες πριν την εκκλήση. Και οι δύο γονείς παίρνουν μέρος στην ρίζωση του επιλεγμένου αυγού.
Τα πιτσιρίκια ανατρέφονται από και τους δύο γονείς. Ο πατέρας φρουρά το πιτσιρίκι για 10 έως 30 ημέρες ενώ η μητέρα κυνηγά για φαγητό και ταΐζει το πιτσιρίκι καθημερινά. Μετά από αυτό το χρονικό διάστημα, το πιτσιρίκι στέλνεται σε μια crèche, ή βρεφοκομείο πιγκουίνων, όπου ανατρέφεται συλλογικά με άλλα πιτσιρίκια της côlonie. Οι γονείς εναλλάσσονται στην ταΐση του πιτσιρικιού κάθε δύο έως τρεις ημέρες. Τον Φεβρουάριο, τα πιτσιρίκια φεύγουν τη φωλιά με τους γονείς τους για να επιστρέψουν στη θάλασσα και να παχυνθούν.
Ο Βασιλικός Πιγκουίνος θεωρείται ευάλωτος στην εξαφάνιση γιατί αναπαράγεται μόνο σε μια τοποθεσία. Το 2008, υπήρχαν περίπου 500.000 έως 850.000 ζευγάρια Βασιλικών Πιγκουίνων. Αν και υγιείς στον αριθμό, μια μόνη φυσική ή ανθρωπογενής καταστροφή θα μπορούσε να διώξει τον πληθυσμό τους.
