Οι πρώτοι επιβάτες αεροπορικής μεταφοράς μεταφέρθηκαν με υδροπλάνα. Πρώτα στη περιοχή San Francisco Bay το 1913, και μετά από το St. Petersburg στο Tampa Bay στη Φλόριντα, ιδιωτικοί επιχειρηματίες βρήκαν τρόπους να εμπορεύονται την αεροπορική πτήση. Το 1920, μια εταιρεία της Φλόριντας προσέφερε πτήσεις από το Key West στο Χαβάνα.
Μετά το 1920, η εμπορική αεροπορία άρχισε να αναπτύσσεται ως σύστημα παράδοσης ταχυδρομείου. Το 1925 πέρασε από το Κογκρέσο ο Kelly Airmail Act για να επιτρέψει σε ιδιωτικές εταιρείες αεροπορικής μεταφοράς το δικαίωμα να προσφέρουν προσφορές σε διαδρομές αεροπορικής παράδοσης. Σύντομα μετά, οι εταιρείες αεροπορικού ταχυδρομείου άρχισαν να μεταφέρουν επιβάτες ως τρόπο συμπλήρωσης εισοδήματος.
Το 1926, λόγω της αυξανόμενης δημοφιλούς των αεροπορικών ταξιδιών επιβατών, το Κογκρέσο πέρασε τους πρώτους κανόνες ρύθμισης αεροπορικών ταξιδιών. באותה εποχή, το Κογκρέσο πίστευε ότι η ρύθμιση ήταν απαραίτητη για να βοηθήσει την νεαρή βιομηχανία να αναπτυχθεί. Για ένα χρονικό διάστημα, ο γενικός ταχυδρομικός διευθυντής ήταν υπεύθυνος για την ρύθμιση αεροπορίας.
Το 1938, αναπτύχθηκε το DC-3. Αυτό το αεροπλάνο ελικόπτερο ήταν αρκετά μεγάλο για να μεταφέρει ταχυδρομείο και να φιλοξενήσει 21 επιβάτες. Είχε επίσης τρία κρεβάτια ύπνου που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από επιβάτες. Επίσης το 1938, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε την Civil Aeronautics Authority, η οποία αναλάβει την ρύθμιση αεροπορικής κίνησης από τον Ταχυδρομικό Γενικό Διευθυντή.
