Οι αεροπορικές της Νέας Ζηλανδίας ήταν πιο αργές να απογειωθούν από τις περισσότερες. Το Te Ara, Η Εγκυκλοπαίδεια της Νέας Ζηλανδίας online, αναφέρει αποτυχημένες αεροπορικές τη δεκαετία του 1920. Έπειτα ήρθε ισχυρή κυβέρνηση εμπλοκή από το 1935 έως το 1980 και μονοπώλιο στα κύρια εσωτερικά δρομολόγια. Η δεκαετία του 1980 ήρθε με εποχή ιδιωτικοποίησης και έντονο ανταγωνισμό, ειδικά από το 1987 έως τις αρχές του 2000.
Η Νέα Ζηλανδία είχε τρεις αεροπορικές εταιρείες τη δεκαετία του 1920, βασισμένες στην Οκλάνδη, Κράιστσερτς και Τιμάρου, που ήθελαν να παρέχουν υπηρεσίες επιβατών και ταχυδρομείου, σύμφωνα με το Te Ara. Αλλά ο μικρός πληθυσμός, η συχνά κακή οικονομία και η αρνητικότητα της κυβέρνησης τις κράτησε αερμετρημένες ως υπηρεσίες επιβατών. Αντ' αυτού έδωσαν joyrides σε ένα απαιτητικό κοινό και το 1924 όλες καταρράκτησαν.
Το 1934, ο κορυφαίος προμηθευτής ακτοπλοϊκών και διεθνών πλοίων επιβατών, Η Εταιρεία Ατμοπλοίων Union της Νέας Ζηλανδίας (The Union Steam Ship Company of New Zealand), επένδυσε στην National Airways of New Zealand, η οποία γίνεται Union Airways. Την επόμενη χρόνο η κυβέρνηση της χάρισε άδεια να πετάει από το Πάλμερστον Νορθ στη Βόρεια Νησίτιδα στο Ντουνντίν στην Νότια Νησίτιδα — μέσω Μπλενέιμ και Κράιστσερτς. Η κυβέρνηση άδειασε επίσης την Great Pacific Airways να πετάει ένα κύριο trunk δρομολόγιο από την Οκλάνδη στο Ντουνντίν. Μικρές περιφερειακές αεροπορικές εξυπηρετούσαν μικρότερες επαρχιακές πόλεις.
Η Great Pacific Airways δεν ξεκίνησε ποτέ και η Union Airways αναλάβει τις διαδρομές της Οκλάνδους. Όπως σημειώνει το Te Ara. "το αδειοδοτημένο μονοπώλιο μιας ενικής αεροπορικής στα κύρια trunk παρέμεινε χαρακτηριστικό χαρακτηριστικό της εσωτερικής αεροπορικής μεταφοράς της Νέας Ζηλανδίας μέχρι τη δεκαετία του 1980" — τον Ιούλιο του 1987 για να είναι ακριβής και την άφιξη της αυστραλιανής αεροπορικής στην εσωτερική σκηνή.
Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο ενδιαφέρθηκαν για την αεροναυτική τη δεκαετία του 1930, αλλά η πρώτη Κυβέρνηση Εργατικού Κόμματος της Νέας Ζηλανδίας του 1935 πήγε xaλύτερα από τις περισσότερες. Διάταξε ότι μόνο μια αεροπορική μπορεί να εξυπηρετήσει κερδοφόρως το κύριο trunk και τα κέρδη από αυτό θα επιχορηγούσαν δευτερεύουσες διαδρομές προς τις επαρχιακές πόλεις. Η Εθνική Εταιρεία Αεροδρόμων (NAC) υφίστη υπό τον Νόμο Εθνικών Αεροδρόμων Νέας Ζηλανδίας 1945 και άρχισε να πετάει το 1947 — χρησιμοποιώντας μεγάλο μέρος του εξοπλισμού, προγράμματα και προσωπικού της Union Airways. Αντιμετώπισε δυσκολίες στην αρχή αλλά πήγε καλά από το 1951 και μετά, μέχρι τη υποχρεωτική συγχώνευση με την Air New Zealand το 1978.
Η Pan American Airways (Pan Am) άρχισε την πρώτη σύνδεση Ηνωμένων Πολιτειών-Νέας Ζηλανδίας με υπηρεσία flying-boat από το Σαν Φρανσίσκο στην Οκλάνδη τον Δεκέμβριο του 1937. Μια μεσαία έκρηξη αναστέλλει τις πτήσεις για τρία χρόνια, και μετά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, συγκεκριμένα μετά την ιαπωνική επίθεση στο Πέρλ Χάρμπορ το 1941, τέλησέ τις ολοκληρώματα.
Οι κυβερνήσεις της Νέας Ζηλανδίας, Αυστραλίας και Βρετανίας образовали την Tasman Empire Airways Ltd (TEAL) το 1937, για υπηρεσία flying-boat μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας. Το 1940, η πρώτη πτήση από την Οκλάνδη στη Σίδνεϊ μεταφόρτωσε 10 επιβάτες και διαρκούσε 10 ώρες. Η TEAL γίνεται Air New Zealand το 1965 και η εταιρεία επεκτείνεται με πτήσεις στο Λονδίνο. Η Air New Zealand και η NAC, και οι δύο κυβερνητικά ιδιοκτητούμενες, συγχωνεύτηκαν το 1978. Η Κυβέρνηση Εργατικού Κόμματος του 1984 άρχισε να ιδιωτικοποιεί την Air New Zealand και ολοκλήρωσε τη διαδικασία το 1989.
Το 1987, η αυστραλιανή εσωτερική αεροπορική Ansett αξιοποίησε την ιδιωτικοποίηση της αεροπορικής βιομηχανίας και έφερε άμεσο ανταγωνισμό στα κύρια trunk δρομολόγια. Η Ansett κέρδισε έως 30 τοις εκατό της εσωτερικής αγοράς της Air New Zealand και épιεσε την Air New Zealand να κάνει αναβαθμίσεις υπηρεσιών, όπως αερό-βρίτσες (air-bridges), για να ανταγωνιστεί. Στην ανελευθερωμένη αγορά της δεκαετίας του 1990 η Air New Zealand απέκτησε όλη την Ansett Holdings. Η Αυστραλία Qantas αναλάβει τη λειτουργία Ansett από το 2000 ως Qantas New Zealand.
