Ρωτήστε δέκα ειδικούς «Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα;» και θα πάρετε δέκα διαφορετικές απαντήσεις—κλιματική αλλαγή, πυρηνικά όπλα, πανδημίες, ανισότητα, κίνδυνος ΤΝ, καταρρίψεις βιοποικιλότητας. Το ίδιο το ερώτημα αποκαλύπτει ένα σφάλμα κατηγορίας: αυτά δεν είναι ξεχωριστά προβλήματα που ανταγωνίζονται για την κορυφή. Είναι συνδεδεμένα πτυχές ενός πλανητικού πολυκρίσιμου φαινομένου.
Αυτοί οι κίνδυνοι ενισχύουν ο ένας τον άλλον. Ο κλιματικός πίεση οδηγεί στη μετανάστευση και σύγκρουση. Η ανισότητα φθείρει την εμπιστοσύνη που απαιτείται για την αντιμετώπιση πανδημιών. Η ΤΝ θα μπορούσε να επιταχύνει βιοκινδύνους ή να σταθεροποιήσει δίκτυα. Δεν υπάρχει καθαρή ιεράρχηση προτεραιότητας επειδή το σύστημα είναι συνδεδεμένο.
Το μετα-πρόβλημα είναι η ικανότητα συντονισμού: η ικανότητά μας να ευθυγραμμίσουμε κινήτρα, να μοιραστούμε βάρη, και να πάρουμε δεσμευτικές μακροπρόθεσμες αποφάσεις πέρα από σύνορα, γενιές, και τομείς. Κάθε «μεγαλύτερο πρόβλημα» είναι κατεπεκείμενης αυτού.
Η πρόοδος υπάρχει: αποκατάσταση οζώνης, μείωση πυρηνικών αποθεμάτων (από 70Κ σε 12Κ), μείωση ακραίας φτώχειας, εκθετική ανάπτυξη ανανεώσιμης ενέργειας. Αλλά το χάσμα μεταξύ πολυπλοκότητας προκλήσεων και ικανότητας θεσμών διαστέλλεται.
Άρα η ειλικρινής απάντηση: το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η συλλογική μας αδυναμία να λύσουμε μεγάλα προβλήματα μαζί. Τα πάντα άλλα είναι σύμπτωμα.