Στην περιγραφική γραφή, η «γαλανιασμένη» κατάσταση ενός ποταμού—ήρεμος, ώριμος, ανεπίσπευστος—μεταδίδεται μέσω συγκεκριμένης αισθητηριακής γλώσσας. Τρία κλειδιά δείκτες:
Αυτά τα επίθετα αποδίδουν απευθείας ηρεμία και έλλειψη ταραχής στον ίδιο τον ποταμό, προσωποποιώντας τον ως ειρηνικό και ευγενή.
Αντικαθιστά βίαια ρήματα (τρελαίνεται, ανακάτεμα, καταρράκτες) με ομαλή, lamina ροή—σταθερή, αδιάλειπτη, σχεδόν σιωπηλή.
«Λερίζοντας» υποδηλώνει μικρά, ρυθμικά κυματάκια που αγγίζουν την όχθη—μαλακά, επαναλαμβανόμενα, ηρεμιστικά. Αντίθετα με «χτυπώντας», «σπάζοντας», «ερείδοντας».
Μαζί, αυτές οι λέξεις μετακινούν τον ποταμό από δύναμη φύσης σε τόπο ανάπαυσης—λογοτεχνική συσκευή τόσο παλιά όσο το Ο Άνεμος στα Σαλαμάδες.
